ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ. Διηγῆσθε, ὦ γύναι, ἔλεγον ὑμεῖς; ἢ τίς ὑμῶν τὸ δῆμον ἐλάττωσε; οὐκ ἔγωγε. ὰλλ' εἰ μὴ λέγω, τίς ἄλλος; ἐγὼ μὲν οὐκ ἔρχομαι ἔως ἂν ἅπαντες Ἀττικοὶ γυναῖκες ἅψωσιν αὐτὰς. ὑμεῖς δ' ἂν ἔγωγε ὑμεῖς ἐξέφερον;
Οἱ δὲ τὰ ἔργα αὐτῶν ἐκτιθέντες, χρῆν οὐ μόνον ὑμᾶς παρακαλεῖν, ἀλλὰ καὶ ἀναγκάζειν. ἀλλὰ τί ἐστὶν ὅπερ σοι ἔτι βουλεύεται; ἢ οὐκοῦν ἔρημος ἔσται ἡ πόλις;
Ἔγωγε οἶμαι ὅτι οὐ γὰρ ἔγωγε ἔτραπον ἂν τὴν δίκην, εἰ μὴ βουλοίμην εἰπεῖν ὑμῖν τὰ ὅπλα τὰ γυναικεῖα· ὅπως ἐὰν Ἔλληνες γέλωτας πέπρωται, οὐκέτι δεῖ ἡμᾶς ἀνδρῶν μετὰ τοῦ πολέμου συνεχομένους ὑπομένειν.
Τί δὲ λέγω; οὐ γὰρ ἐγὼ τρέχω ἵνα τίς μὴ γελάσῃ. ἐὰν ἔσται δίκην ἡμῖν ὡς πάντα τὰ πράγματα καλῶς γιγνόμενα, τὸν πόλεμον ἀνεῖναι δεῖ· οἵους ἀνθρώπους ἔχομεν οἷοι ἐστὶν ἄνδρες, οὐκ ἔξεστιν ἡμᾶς ἐπιτρῆσαι.
Ἀλλ' ἐμοὶ δοκεῖ, ὦ φίλαι, καλῶς ἐποιήσαμεν, ἐὰν ἀρχαίης ἀναλήψωμεν. ἔστω δὲ ὥσπερ ἐκεῖνος ὁ τρόπος· ἀνωρθῶσασα τοὺς ἐμὰς αἰτίας, ἔστωμεν ὑπὲρ τῆς πατρίδος, καὶ μὴ ἐπιτρέπωμεν τὰ ὄντα τοῖς ἀνδράσι.
Καὶ ἔπειτα, ὦ γυναῖκες, εἰ βούλεσθε τὸ ἔργον διὰ παντὸς ἐχθροῖς εἶναι, ἀφεῖσθε τὰ ἔργα τὰ ἡμῖν ἐργαστέα· μὴ δὲ διεσπασμέναι ἔστωμεν· οὐ γὰρ οὕτως ἡ τύχη φρονεῖ.
Ἐγὼ δ' ἂν βούλομαι—ἀκούσατέ μοι—τοιοῦτόν τι πρότειναι: ἵνα καὶ αὐταὶ γνῶμεν ἆθλα καὶ ἔργα, μήτε περὶ τροφῆς μόνον ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς πολιτείας· καὶ οὐχ ὑπὲρ ὀργῆς μόνον, ἀλλὰ διὰ τὸ συμφέρειν ἅπαντας.
Οἱ ἄνδρες, ἐὰν μὴ ἔλθωσιν ἐπὶ εἰρήνῃ, ἡμεῖς αἱ γυναῖκες ἑνώσομεθα ἐν τῇ ἀγορᾷ, καὶ τὰ ἕτερα ποιήσομεν. Οὐδεὶς δὲ ἂν ἀνθεῖεν ἡμῖν, ἐὰν σιωπῶμεν, ἀλλ' ἂν ἀναγκάσωμεν.
Ἔτι δὲ λέγω ὑμῖν· οὐκ ἔστιν ἡμεῖς, οἷς ἂν ἐπιτρέπωσιν οἱ ἄνδρες· ἀλλ' ἔστω ἡμεῖς ἡγεμονικαί, καὶ τὸν βίον ἡγοῦμεν. ὥστε ἂν ἀποθώμεν ὑπὲρ τῆς πόλεως, τὰ μέγα ἔργα ἐπιτελέσομεν.