Cum in castris exercitus parvus esset, tamen major quam hostium, postquam signa dederat, and pyra in contrariam partem constitui iussit; neque enim aliter ducebat posse factum, nisi id fieret, quod et ipse persequi volebat. Itaque, cum primo ad murum hostes appareissent et aliquantum superiores viderentur, non paulisper distulit decertationem, sed ad paucas manus et ad locum certum, ubi scaena belli erat, confestim se contulit.
Ipse enim primum spem ad bellum movit, Romae in tantam laetitiam perductus, ut ubi viros fortes conspexerat, corporum motus et vultuum etiam umbram metu excipere videretur; nec enim major gloria aut maior scientia erat, quam in primis castris animos commovere. Quare ipse, cum tela hostium Vectores videret, ad eos properavit et cum summa virtute pugnavit.
Hostes autem, cum impetum eius sustinere non possent, retrocesserunt; neque enim dubium erat quin, qui primo impetu fefellissent, cito desperarent. Subito autem, cum duces eius impetus vident, qui reditum aversos exercitus ostentaverant et signa diutius tenere non potuerant, timore perterritis ad portas oppidi redierunt.
Alexander vero, ut in mala parte res evenissent, de duobus consiliis quam primum decrevit: alterum ut in eum locum statim pugnaretur, alterum ut, si id negotium esset, omnia sibi arma et copias reciperet. Sic enim suam fortunam firmissime constituit, ut neque hostes traherentur ad tranquillitates, neque hi qui fortitudine inducti erant, desperarent.
Ergo, cum castra suscepta essent et tela adhibita, multitudo militum ad pugnam provecta est; neque enim unus animus fuit qui dubitaret, cum duces suos et ordines spectaret. Pugnatum est itaque non per multos dies, sed primis diebus acerrime, donec hostium resistentia defecit et manibus vulneribusque convelli coeperunt.
Postero die, cum quidam ex primis viris, qui proeliis praeerat, vulnera accepisset et interficeretur, audacia hostium paululum defecit; sed Alexander non cessabat: strenue ad pugnam hortabatur, nec consolabatur quod multi ceciderant. Alii autem, qui vulnera sustinuerant, bene curationem acceperunt et ad se redierunt; at multi etiam segnitia procul abeuntes occiderunt.