μῆνιν ἄειδε θεὰ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην, ἣ μυρί' Ἀχαιοῖς ἄλγε' ἔθηκε, πολλὰς δ' ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ' ἐτελείετο βουλή, ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.
Τίς τ' ἄρ' ἔρχεται ἔπος; τίς τε θεὸς ἤγε μῦθον λέγει; σὺν δ' ἂν Μοῖσα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης λαβοῖσιν ἔργα καὶ ἔπος ἐνιπήσειεν πολὺν ὅτ' ἔμμεναι ἔπος——οὕνεκα διοτρεφὲς Ἀχαιοῖς οὐκ ἔδωκε δίκην, ἀλλ' Ἀτρεΐδης ἤγαγε μένος.
οἳ μὲν πρῶτον ἐρίσαντες ἐνὶ κλισίῃσιν αἰπὺν ἐφρὴν πάντα καθίσταντο, καὶ Ἄρης τε καὶ Ἥρη φθεγγομένοι ἑταίρων ἐπὶ χολῇσιν παρὰ χθονὸς ὑψόθεν χώων ἐνὶ χερσὶν ἔχον.
οὐδέ τις ἔτ' Ἄϊδι προίεν ἑκάεργος Ἑρμῆς ἢ καὶ θεοῖσι προσιόμεσθε· ἀλλ' ἥβη ποτ' ἦλθον ἀμφ' ἀνδρῶν ὑπὲρ μνήστρων, ἥ τε πολέμοιο ἔργα καὶ ἔπος ἐνόησεν οἴκοθεν ἄναξ Ἀργείων.
ὣς ἔφαθ' ἔπειτα μνηστῆρες ἔχοντες ἑσπέρων ἔπεα πολλὰ τ' ἔδιναν, Χρύσης δ' ἐπ' ἄκρον ἦν, ἀνὴρ γέρων, Ἀργείων ἱερεύς· κιχάνων δ' ἦλθε πρὸς πτόλιν, τὸν ἔχοντες ἐμάσσον ἐνὶ στήθεσιν.
Χρύσης δ' ἀκούσας κῆρυξ ἔπειτ' ἐπὶ πτόλεμον ἔντε' ἔνιπεν, ὃν ῥ' Ἀργεῖοι φίλον ἔχοντες: «ἄναξ Ἀτρεΐδη, μῆτερ ἐὼν ἠδ' ἄλλοι προμάχοι, δωμάτων ἀγγελῶν χρείαν ἔχω· τὸν δ' Ἀχιλλεὺς
τοῦτο δ' ἐπὶ χείλεσιν ἔχουσιν ἐπ' ἄκρον ἁρπάσας ἱέρειαν· ἔγωγε σέθεν ἐπὶ σῆμα φέρω χοῖνον δῶρα πολλὰ πατρίδα τ' οἴμην ἔχων· αὐτὸς δ' ἔπειτα λέξεται, εἴ κεν θεοῖσιν ἀγακλέως ἔχῃ.
Ἀτρεΐδης δ' ἀκούσας ἠμὲν χρυσοῖο βῆσεν χαῖτα, ἀτὰρ δὲ φθέγγατο πολλὰ μῦθ', ἔπεφ' ἔργα: «Χρύση ἀνδραπόδ', ἔσσεσθ' ἐν μεγάροισιν ἀργύρους κτείνεσθαι, εἰ μέν ῥ' ἄρα σὺν θεοῖσιν ἐνίοχον, οὐ γάρ τοι θεὸν ἀκριδινὸν ἔσται ἀπό.»