Medea. Quid me mihi vero? Animi contremuit? An hic terrae motus, an ventorum impetus? Perpetuae voces silent. Ecce domus patris, illaeque domus, quae multum mihi data sunt ante, ut ingens aliis meus nusquam locus esset; nunc a nomine crudeles manant manus, et vocis cursus in putres.
Chorus. Quid temeritatis? Quid genti tuae? Quid agis, Medea? An tam saeva ira te flexit ut violentae doleant misereri? Nonne vides quid facias? Noli divina furia te capere; vinctus ad nostram piam manum et ad jura veni.
Medea. O me infelix! Quid me inpulerit? Quid mihi nunc est? Quid mihi superest? Nuper mihi Jason erat conjux, qui decus et opes mihi parere poterat; nunc mihi ipse crudelis est, et foedat nuptias, et relictae infelix matribus sum.
Chorus. Dic, quae tua sunt, causa, cur animus tam turbatus est? Nonne audierunt numina, nonne sternuntur fata, nonne placet numquam minari? Responde; quia superest neque timor nec voluptas, sed scelus tantum et metus.
Medea. Audite, ne quis credat me tacitam pati, dum feror iniqua; ego natam meam interficiam, ego mea saeva manibus pariter cruentabo facta. Nam vana est misericordia, quae scelera non prohibet; et qui se ab scelere retinere vult, melius est eum iam.
Chorus. Heu! Quid dicis? Quid horrescis? Estne mens tua tanta? Nonne mater amantior est? Numquam puellas suas ipsa necis actum est. Misericordia, ipsa vestis, qua matres decorantur, nonne servanda est?
Medea. O miserae, quae in opere sum! Heu! Quae satis est causa ut impetret poenam? Estne cui parcenda est infidelitas? Quidnam faciam? Exuvias illius, quas mihi tradidit, detrahere animus me inpulit. Quid enim? Iste, qui timet cruentum nomen, ipse cruentus est.
Chorus. Anima, non ita ferox est; respice consilia; ne tum inerti in strepitu maneres; vitam te praesta, non mortem; melius est vincta mansura est pax quam ruina ferox.
Medea. Audisti modo vocem? Audisti? Viles sunt sermones; animus me praeterit; ascendit ira mea, ut omnia conculcet. Nam neque avarae divitiae, neque matrimonii foedus, neque filiorum nomen me retinuit. Quid faciam? Interea repeto versum.
Chorus. Pace ferendae est; non excidit tanti crimen; cedo, si tamen potes; res maiores tibi esse videndae sunt; ne perfidas manus ad sanguinem porrige; retice, parce, parce.
Medea. Parcere? Quid est parcere? Nec tibi, nec mihi, nec dilectis meis poterit parcere infidelitas. Iam casus erat, iam metus, iam spes deleta; non est vobis nomen, non est mihi cura. Iubeo me sequi furiam, ne misericordia vincat.
Chorus. Heu! Tantum fuit scelus ut ferat tantum supplicium. Quamquam feminae saepius tenerae sunt, tamen irae magnis nocere videntur; sed retracta est manus admonitione; mora lenit animum.
Medea. Nunc primum intueor exitium; densantur mihi in pectore belluae; iam paravi telum et gladium; ipsam domum meam in flammam misi; filiosque meos in medio funere dabo. Haec me vincta furor impulit.
Chorus. Noli talia; ne te fallat ira; ne despolies innocentem. Puellae illae parvae quid tibi nocuerunt? Melius est, si ipsa unda ferat scelus quam ut sanguis infans inmanis.
Medea. Non est illud imperium in me; feror a scelere ipso. Statui impetrare exitium. Iam non amplius retinor. Iam rapit me furorem, quasi deus accendit. Nihil restat nisi perficienda scelera.