Quis dabis natibus meis barbarus augusti praemia gestus? quis dexter in faciem facta meorum vertet? saevior is quam omnis dea; tamen ille summus ardor supplices, illa terribilis ira, illa mihi tristis manus est. namque me nostrumque genus a matre Nympharum domo et prolem Arcadiis locis editum, quo stetit horror; illius origo, illius impetus, ex illo fatum. atqui ego non tam consiliis avium aut aliorum avis moram credideram, quam raptus animo brevior timebam; nihil est quod me magis timeat, quam ut tempus progressum enarrent. sed quid est? quique somnos animo ostendo, alias ego me nocte decertare putarem. o dolor, o miseriae, o rapiendi crudelitas!
Quamquam utinam ad vetus melius fidei foeda crimen retroducerem! verbum ipsum scelus est, nomen istud grave haesitat. primum est mihi de fatis quaerendum, quae me in illum locum rapuerint. forsitan aliquis arcana Dianae vaticinio vultum meum accepit, alii venti, alii fulgor dicti, quibus impetus has auris impegit. at nos in hunc casum non modo quod inevitabile fuit Ea alit; sed foedera ipsa, quae praeserta horrendi periculum in aspectu ostendunt, nunc meum scelus compositum facit.
O delirium! o furor! o inane fatum! o mors certissima! ut modo exsistat ullus, quem refellat virtus, ullus qui cognoscat quid sit manes, quid sit persaepe casus! utinam in terrore illo generis mei steterit sermo, ut possim inanes voces absterere, quas confiteor. sed quid ego? scio enim multa, multaque negata; spem mihi vultus inferunt, timorem vox externat, recusa recludit. nomen meum, quod timentur, ipsum me praestringit; cum summis extollor horis, tum de meo discrimine tantumque existere est mortale.
Quis poterit mihi ostendere modum atque legem, qua me in tenebras coegi? quis vatem quemquam interpellat qui sponte suo deflectat hanc viam? rapior in mediis palmis flammarum; dolorem, si quis videre poterit, ferre est tardum. o profugi pectora! o fugitiva mens! ego ipse, qui nunc haesito et tremo, quondam regnabo: non ad poenas mentes adhibebo, sed ad imperium veniam; exsultabo in tribunalibus; irae quae modo me torpent in me adsurgent. frangar, non vincar; si quid me superest, regnabo tamen pernubem.
At priusquam longius in mediis fluctibus animis rem conficiam, quaero quis in me sit major irarum. iam fratres meos extuli, iam fines, iam paternas domos; quid restat nisi ut inquam tantum hominum saeculum? nam me ipse non intellego; animus meus aut est furor aut timentis deum. sed ita factum est ut, cum mentem habui, meum opus adsidue regnaret; modo, ut nuper, oppressa incertis miserebatur, nunc excedit et rapit: vices habent iussa, non sua. non est qui me doceat an absolvat impia numina an pectus adcantent, neque quisquam, cui referam manes, ut vivere discam.
Quid mirum, si et ipsa domus meua foedaretur? non enim solum ex meis factis timor exorat, sed etiam quidquid humani generis in me versatur. aspicite eam rem: quid me aede splendidius, quid melius omnium oculis? egomet ipse laetam victoriam nunc frangam, nunc exsanguem fovebo. o patriae luctus, o vitiorum nomen, o splendor avitus, quem lacerabo! perdet me gloria, qua nunc mentior; meam potestatem in fugam vertam; videbo tuam imaginem, et ero miser, et superbus et infelix.
Sed jam vocant manes: ego non possum amplius diiudicare; excutiuntur manes, quasi invidiae, quae in pectoribus insident. o cruenta sacra, o numina tenebrae! ubi est solamen? quis aferet auxilium? quid usquam erit, nisi terror? invocemur omnes dii mortalesque; cuncti sint testes calamitis; si quis nos audiat, si quis referat, si qua redeat sera venia. miserae linguae! quae offenditurum mala conscia revelat! neque enim longum est, quoad manibus apta confessio veniat.
Quod si forte nos spectent ea lumina, quae noctis filia, quae lucem non sunt adeptae, quid nobis prodest ea dominatio? quin etiam iam reliqua, quae nondum sunt manifestata, patere debent, ut sciamus, quid nos solva. taceo. sed meum est in timore versari; iam iamque paratus sum superare mortem. sed quis scit quid detrahet dies? non est sollicita hora, non est certa spes. agite, manes, agite: ego non metuo mali, qui nil deos timeat; malam fortunam, si est, feram.