Τισι γὰρ ἠπατῶν τοῖς πόνῳ πολλοὺς—οὔ τις ἂν λέγοι— τὰν γαῖαν κτενίσας θαλάτταν, ἔνθα μὲν οἰκτείρων ἐνὶ χθονὶ φραδμῆς ἄνθρωποι βροτοί, ἐνθαρρεῖς δ' ἐνὶ πέτραις, ἐνθάδε δ᾽ ἀθανάτοις οὔτε δρατοῦσιν ἐπίσκοποι—
ὦ τισὶ καὶ ἐμήν, ὦ μῆτερ, ἔφυ τὸ πρῶτον ἐκ τῆς ἁπλῆς χθονὸς τὴν Ἐρινύν·
ὅτι τὰ μὲν ἄνδρων οὔτ᾽ ἀνθρώπων δύναται ψυχὴν ἔχουσα σιγηλὸν ἔχειν, ἥ τε τόδε τὰν ἀβύσσους ἐνὶ σπλάγχνοις ἐστὶ φιλοφίλεια,
καὶ τοῖσιν ἀνώγεται τοῖσιν ἐχθροῖσι χολωθῆναι καὶ κεντραῖς ἐρυῖσθαι.
ὦ Διὸς γόνον, κλυτὸν ἔργον, ὦ Παῖ, σὺ μὲν ἔφησας Δελφῶν ἱρὰν ἔχειν,
ἐγὼ δὲ χθονὸς ἐξεαγείρων τὰν Εἰλάτας ἰδών, ἀναστάς τ᾽ ἐπὶ γαῖαν καὶ οἴκοισιν οὐκ ἐξύφην.
ἡδὺ γὰρ ἔλεγον τὰ φίλα καὶ νῦν ὁμοῦ ἡμῖν τοῖσιν ἐν χθονὶ τῶν ἄλλων ἔχουσιν·
οἱ γὰρ Ἐρινύες οὔτ᾽ ἀνακλίνουσιν ἦσαν ὡς ἐλθόντων οὐδενὸς ἄλλου, οὐδὲ γὰρ ἄλλοις ἐξεγίγνονται·
οἵδε δ᾽ ἔχοντες ἐπὶ τὰν Ἀθανάτων φθέγμασιν κεφαλὰς ἐσβάλλοντο καὶ χερσὶν ὁπλόμυθοί τε καὶ ἄκοντες ἐπαείδοντο.
ἔνθεν μὲν ἡγούμενοι τὰν ἐγὼν ἔδοξαν εἶναι τῆς ἔχθρας Ἀργεῖοι, οἷσιν οὐκ ἀξίως ὠνάσθη πόλις·
οἳ μὲν γὰρ ἄνδρες ἐπὶ νόσφιν ἦλθον, ἑκάστοτε δὲ ἐνὶ σφίσιν ὑπὲρ γῆς τε καὶ πόλιος ἔστιν ἐπὶ θυμῷ ἵνα φθινύμενοι.
ὅταν δ᾽ ἔλθῃ ὁ κρατύνων ἐπὶ πόντῳ, ἔρχεται καὶ πόνος ἀνὰ ταὐτόν·
αἱ δὲ Ἐρινύες, ἥς ἄρα μᾶλλον ἦρχον ἂν ἐπακολουθεῖν τοῖσιν ἐκείνοις, ἐκ Δελφῶν ἥδεσθαι ἐπέπλεον·
οὔκουν ἔστιν ἐμοὶ οὗτοι φθίνοντες ἐπιείκελοι, ἀλλὰ φύλακες ἀεικιζομένους τιμᾶν·
οὐκέτ᾽ ἔτι πρὸς χθόνιαις θυγατέρας ἀπεστραμμένοι ἐπ᾽ ἀνθρώπους ἐπιβάλλονται, ἀλλὰ κατὰ πόλιν ἄστυ τε καὶ ἤθεσιν ἐκεῖνοις ὑπάρχουσιν.