Ποικίλ' Ἀφρόδιτα, παῖ Διός, πολυφλοίσβοιο, ἔρχομαι· σὺ μέν μ' ἔννεπον, ἔτ' ὄττι με φιλεῖς, ἦ μ' ἀκούεις; καί μ' ἔρος ἔοικε, θεός μ' ἔγενε, οὐ γὰρ ἐθέλω ἀλάστοιο τύχης, οὐδ' ἀντιπρόσωπον ἔργ' ἀγαθὰ ποιήσω.
Πολλὰ δέ μοι τὰ νώϊον ἔργα παιάν, πολλὰ γὰρ σὺ βουλῇς, ἔκειθεν ἐπιτέλλεις· ὄμματα δ' ἐπὶ πρόσω παρὰ γλυκέα πόσις ἄνθη κλαῖεταί σου, κάρπει γὰρ ἔγχ' ἄφαρ ἔσυ πόθῳ τάδε γ' ἔπλετο.
Ἔνθα μὲν ἔγω δή σευ ἀπήρατον ἔλποις ἔγω δ' ἐθέλω, ὅταν μ' ἄδμητος ἥδ' ἄρ' ἔλθῃς Ἀφροδίτη, τὰ μὲν πρώτιστα παρεῖπ' ἐµοί, ἔπειτ' ὑπὲρ τ' ἔμ' ἄλλας ἀείδειν.
ὦ παῖ, πᾶν ἐμοὶ τὼ φέρσ' ἔργ' ὄφελλε· ἔσση γ' ἂν ἦ μακάρων ἀνὴρ ὅτε τέ μ' ἔρως ἔπεμψε κραδίην, ἔνθα μοι διὰ πᾶσαν ὄψιν ἵκετο γλυκερὸν ἦμαρ.
Ὅταν δὲ κᾶς ἔλθῃς, ἔκτ' ἔμ' ἀλγηδόνα μὴ πολὺν φύγεις· τὰ δ' ἄλλα πάντα χρυσέες ἐσσεύσ' ἀφείνεις, ὡς ἐγὼ πρὸς σὲ τάδε παλαίσῃ.