Διόνυσος. Ὦ Ζεῦ, ὦ Ζεῦ, ποῦ τὰ παιδιὰ; φεῦ, φεῦ, ὦ Ζεῦ. ἰὼν ὧδ᾽, ἐπὴν ὑπὲρ τοῦ συμπότου ποτιστῇ, ἄγω πόσιν, καὶ παρασπῶνται μοι οἱ ὁδοῖς. παυσάτω τὰ γέροντα, τὰ δεῖνα εἴη, ὡς ἂν ὁρῶμαι τὰς νύκτας. ἀλλὴ δεῖ προστάσσειν. οἱ νέοι τῆς πόλεως ἀναξίως ἀπειροί: οἵ περ ἤδη τὸν Λάκωνα τὸν ἐν Πειραιεῖ φέρουσιν ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς. ἀλλὰ τί λέγω; ἐγὼ μὲν οὐ σοφίζομαι· ἐὰν μὴ ἐχθροὺς ἔχῃς, φιλίας μείζονας οὐκ ἔχεις;
Χορός. Βραχέως ἐγώ σε ἄκουσον, ὦ βασιλεῦ, καὶ τὰ μάλιστα: ἀλλὰ γὰρ ὁ ἔκπλευσις ἐξακοντίζει τὰ νοήματα. σὺ γὰρ οὐκέτι καὶ ὀλίγον ἔχεις ἀναπαύσεως, ἔτι δὲ καὶ ταλαιπωρεῖσαι. ἀλλὰ σὺ μὴ πτοήθητι· ἔπειθ᾽, ἔρρωσο. ἀλλ᾽ ἴδμεν ποῖ ἡ σφαλαγγὴ ἡμετέρη τάχα ὅδε. ἐπιδρύμεναι χρὴ τοῖς ἱεροῖς, ἔχοντες μὲν τὰ σύμβολα, οἱ δ᾽ ἄλλοι τὸν δρόμον, καὶ τὸν ὑπόλοιπον: πρῶτον μὲν γὰρ ἄγε, καὶ δευτέρῳ δεῖ ποιεῖν ὅσα.
Διόνυσος. Εἴ τις ἄλλος ὅδε ἔσται τῶν ἐν Πειραιεῖ, ἀλλ᾽ οὐκ ἔσται, ἔστιν οἱ τοιοῦτοι· τὰ μὲν ἀπὸ τῆς ἱερᾶς ὁδοῦ ἁρπαζόμενα, τὰ δὲ πρὸς τὰς αἰχμάλωτας ἐφίενται. ἐγὼ δὲ οὐχ ἥκω δι᾽ ἔρωτα, οὐδὲ ταῦτα· ἀλλ᾽ ἔχω μέτρα τὰ πρέποντα. ὡς ἂν ὑμῶν ὑπὲρ τῶν πραγμάτων θησαυρίζω, καὶ μὴ ἀναγκαίως ἀναγκάζω τὰς ἀρετὰς. ἀλλὰ μὴ γένοιτο ὅπως τὰ ἄλλα πλεῖστον ἔσται
Βατράχοι. βατραχοί, βατραχοί, βάτραχοι· κροκώδων· κροκώδων· ζώων ἀμφισβητούντων τὴν θάλασσαν, ὡς ἅμα τῷ νεφελῶδε ἔρωτι. ἴδωμεν δὴ τὰς λεπτότητας· ὁ μὲν βατράχων λέγει καθυπέροχον τι, ὁ δὲ ἄλλος ἀποκρινομένως. κροακ, κροακ. τὰ μὲν ἀκούετε ἐκ τῆς κωμῳδίας, τὰ δὲ ἀπὸ τῆς τραγῳδίας·
Διόνυσος. Τί δ᾽ ἔστιν τοῦτο; πῶς οἱ βατράχοι τοῖς ἤχοις ἀναμίγνυνται; οὐ γὰρ ἡμεῖς ὑπὲρ τῆς πόλεως ταῦτα προσκαλοῦμεν, ἀλλὰ διὰ τὸ ταξιδεύειν. ὦ Ζεῦ, ὦ παῖ, σῶσέ με. ἰδοὺ τὸ πλοῖον ἐν τῇ νυκτί· ἄγουσα δὲ ἡμᾶς ἐπὶ τὰς ὑδάτινας ὁδοὺς, ἵν᾽ ἐπὶ τὰς βαθυστόχους ῥίπτωμεν.
Χορός. Ἀλλ᾽ ἔπειτα, ὦ βασιλεῦ, ἔχουσʼ ἐλπίδα· ἡ ὁδός ἐστὶν ἀσφαλής: μὴ φοβοῖο, μὴ δειλᾷς· νῦν δʼ ἡμέρα ἡμῖν ἐστὶ τῶν ὅπλων, καὶ σύ μοι ὑπισχνεῖσαι ὅτι οὐ φεύξεις. τὰ γὰρ πρῶτα πάντα ἐγὼ προμηνύσω.
Διόνυσος. Εἶπον· ἀλλὰ τὰς παλάμας μου ἐπιτιμούμενος· οὐ δύναμαι ἀνεῖναι τὰς ὑποθήκας. εἰ δὲ μὴ σοί, ὦ Χορέ, ἁφῇ με, ἤδη ἂν ἐτρῖβον ἐν τῷ ἔργῳ. ἀλλὰ νῦν ἐπὶ τὰ καλά· ἔγωγε πείσω τὸν ἄνθρωπον τὸν ἔχοντα τὴν γλῶσσαν, ὅπως μοι ὑπηρετήσει τὰ πρέποντα.
Βατράχοι. Κροακ, κροακ, κροακ· οἱ μὲν θεοὶ καλοῦσιν, οἱ δὲ ἄνθρωποι κακῶς θαυμάζουσιν. κροακ, κροακ. ἀλλʼ ἰδοὺ πρύμνα, δύναμις ἡ ἐπιβαλλομένη σφόδρα· ὁ ἀνὴρ ἡμέτερος ἔρχεται, ὁ βασιλεὺς Διόνυσος ἀναπλεύσει. κροακ.
Διόνυσος. Νῦν δὴ ἔχω τὸν θάρσος· ἐὰν μὴ ταῦτα, βοήθειᾳ τῶν ἱερῶν, οὐκ ἂν ἀντέχω. ἔπειτα οἱ βατράχοι μέντοι ὀξυτέραν σὺν ἐμῷ φρονήματι ἀκούουσι· οἳ γὰρ οὐκ ἦσαν ἔτι τοῖς καιροῖς νενημένοι.
Χορός. Ὦ Διόνυσε, εὐώνυμον ὁδὸν ἔχεις· μὴ λυπήσῃς· ἀλλὰ προσέρχου τῷ λιμένι, καὶ τὰς χεῖρας ἐκτείνας χειρονομέωμεν· ἵνα μὴ καὶ ἡ πόλις τὰ ἄλλα ἡμῶν ἀτιμάσῃ. ἔπειτα ἀνάβα, καὶ λέγειν ἔσται σοι.