Ἀνὴρ εὐσαγὴς ἐχρῆτο τοῖς ἔργοις· ἀλλὰ μὴν ἔτι καὶ τὸν λόγον αἰτεῖται ὀρθὸν, ὡς ἂν ἔχει τὸν βίον. Οὐκ ἄλλως· ἐπείγεσθαι δὲ μὴ, ὅτι τὰ μέλλοντα ὀλίγον χρονικόν ἐστίν. Καὶ ἔτι προσήκει τὸ μανθάνειν ὡς τὰ ἐκείνων ἔσονται: πρὶν γὰρ ἀναστρέψαι, ἤδη ἀπώλετο τὸ χρόνον ὃς ἂν ἔδει ἐνθάδε διαστῆναι.
Μηδὲν ἔτι φοβῆσαι τοὺς ἀνθρώπους· οὐ γὰρ ἐπʼ αὐτοῖς ἐστὶν ἡ βία ἣν μέλλεις πάσχειν, ἀλλὰ ἐπὶ τοῖς λόγοις σου περὶ αὐτῶν. Ἐπισκέψαι τὰ αἰσθητήρια, ὅτι καὶ ἂν ἀκόμη πτωχὸς εἴη, δεν δοκεῖ ἐνίοις ἀνάξιος. Ὅλως σπουδαῖον ἐστὶ τὸ ἔργον τῆς ψυχῆς, ἵνα ἀπαλάσσῃ ἑαυτὸν ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων.
Ὅταν ἀναφωνῇ τις ἢ ὀνομάσῃ, ὑπὲρ ὧν ἐκείνῳ ἔστιν ἤδη ἡ φύσις, μὴ παρακολουθεῖν τῷ θυμῷ· ὁ μὲν θυμὸς ἐλαττίζεται διὰ σκέψεως. Ἐὰν δὲ σὺ τὸν ὀργισμὸν ἀρνηθῇς, ὡς ξένον ὄντα, ὅτι οὐκ ἔχει οὐσίαν ἐν σοὶ, τοῦτο χαλεπόν οὐκ ἔσται.
Πάντα μεταβολὰς ἔχουσιν, καὶ τὰ ἐναντία συνέχουσι τὰ ἀλλήλων· ἐλπίζεις γὰρ τὰς ἡμέρας, ἀλλὰ καὶ ταῦτα ὥσπερ θραύσματα ἐπὶ ποταμοῖς φεύγουσιν. Μηδένα εὐφραίνου τῇ δόξῃ, μηδὲ λυποῦ ἑαυτὸν ἐπὶ τῷ πάθει, ὅτι πάντες οἱ ἐξωτερικοὶ λόγοι τῆς τυχῆς ἐστὶν.
Ἐάν τις ἐκπλήξῃ τῇ ἀδικίᾳ, μνῆσθι ὅτι εἶδος ἐστὶν ἡ ἀδικία· καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλον ὡρισμὸν ἀλλʼ ἡ φύσις αὐτῶν. Συναίρει τὸ πνεῦμα, καὶ ἔπειτα ἡσυχάζει· οὐκ ἔστι τὸ ἔργον τοῦ εὐνοήτου ἐὰν ἡ ψυχὴ ταχὺ κινῆται.
Συγκράτει τὰς ἀπολαύσεις· οὐδὲν αἰσχύνει τὸ ἔργον τῆς ἀκολασίας ἐν ἀπλότητι ψυχῆς. Ἀλλʼ ὅταν ὁρᾷς ὅτι τὰ ἤθη καὶ ἡ θέσις τῶν πραγμάτων οὐκ ἔχει, μὴ γίνου δοῦλος τῶν ἐπιθυμιῶν· ἡ ἐλευθερία ἐκ τούτου ἀναφύεται.
Πάντα τὰ ὄντα ὑποκείμενα χρόνω· ὁ θάνατος οὐκ ἔστι δεινὸν· διὰ τὸ πρᾶγμα αἱ φύσεις διελέγονται. Μάθε τὸ λογικὴν ὑπάρξειν, ὅπως μὴ ταράσσω τὴν ψυχὴν ὑπὸ τῶν ἀλόγων φόβων, ἀλλὰ ἐν ἠρεμίᾳ τὰ συμβαίνοντα δέξῃ.
Εἶτα ὅταν ἀναβλέψῃς εἰς τὸν ἑαυτόν, μνημόνευε τοῦ παρελθόντος, ὅπως πᾶν ἔργον ὑπὲρ κοινῆς φύσεως γίγνεται· οὐδὲν ἔξω τῆς φύσεως. Ἀνάγκη οὖσα, μὴ ἔξεστην γινώσκε· οὐ γὰρ ἔστιν ἐναντία τῷ ὄντι.
Ἀφιόνει πρὸς τὸ ἔργον τῆς ἡμέρας· μὴν ἔχε τὸν νοῦν ἐν πλάνῃ περὶ τῶν μεγάλων. Ἡ ὕλη οὐσὶαν οὐδὲν παρέχει, ἀλλὰ τὸ πῶς αὐτὴν χρῶμεν. Διὸ γίνου καὶ μέτριος καὶ ἐν ἑαυτῷ σταθερός.
Μηδὲν ὑπολαμβάνῃς ὡς κληθησόμενον τὸν θῆνα ὅτι ἂν ἔλθῃ· τὰ γὰρ πλεῖστα ἐκ τοῦ πλάνης καὶ τῆς βιαίας ἐπιθυμίας γίνονται. Ἐπίτρεψον τῷ λογισμῷ ἡγεμονεύειν, ὅπως τὰς ἐπιθυμίας καὶ φόβους ἐλέγχῃ.
Ἔχε τὸν νοῦν ὡς ἀπλῶς παρατηρητὴν τῶν συμβαινόντων· οὐκ ἔστι δὲ τὸ σῶμα ἡ ψυχὴ. Εἰ δὲ ὁ κόσμος ἀλλοιωθῇ, ἐκεῖνο μὲν ἔσται, σὺ δὲ μένε ὡς δύνασαι. Οὐ χαλεπόν τοῦτο, ἃν ἡ διάνοια διαύγῃ.
Ὅτι οἱ ἄλλοι πονηροὶ λέγουσιν ἢ πράττουσιν, μὴν ἐπιτακτικῶς ἐναντίου θέλῃς· ἡ γὰρ ἀδικία αὐτὴ μικράν ἔχει τιμωρίαν ἐν αὐτοῖς· σὺ δὲ κράτει τῆς ψυχῆς τὰ πρέποντα ποιήσῃ.