ΧΟΡΟΣ Γηθόμενοι δὲ πάντων ὅσων εὐτὰς ἔπαθεν Ἀτρείδαί τ᾽ Ἀγαμέμνων καὶ παῖδες, Δαναοῖσιν ἀγανοῖς ἀποβάντες, ὡς ἂν σῶσαν Ἑλλάδα ὀλύσσοιεν· νῦν δὲ τὸν Ἀμφίονα ἔχουσιν ἄλλους τε τοῖς ἀνθρώποις ὑπολαβεῖν κακὰς προδιαγγέλλοντας ἔργων. ἐγὼ δὲ μανθάνω ταῦτα, ὡς τάχα καὶ ὑμεῖς· οὐ γὰρ ἠθέλησεν ὁ χόρος πρὸς ἡμῶν τοῦτο σταλθῆναι.
ΑΓΟΡΑΝΟΜΟΣ Ἔσται δέ ποτ᾽, ὦ ξεῖνε, τοῦτ᾽ ἔργον· ὅπως ἔτι μέλλησιν ὑπομεῖναι τὰ πατρῷα ὑμῖν· οἱ γὰρ θεοὶ τὰ χρηστὰ καὶ τὰ πονηρὰ ἐν ἡμέραις ἔχουσι. τὸν δὲ τὸν ἀνόμητον καὶ τὸν δυστυχήσαντα πρὸς ξενίαν ἄνθρωπον φιλόφιλόν τινα μὴ ποιῶν θαρσύνην ἔχετε.
Οἰδίπους Ὦ θεοί, ἔκπαγλοι, ὦ χθονὸς ἐκτελέσαντες νόμους, ἅπερ ἐμέ, ἄπονοι, ἐς τοσαῦτα ἤγαγον· οὔπω γὰρ ἴδω μυχῶν ὅπως ἔσται ὁ βίος μου, οὐδ᾽ ὅπως ὖν ἐπὶ γῆς οἰκοῦνται οἱ ἐμοὶ φίλοι. Ἐδίποδα δ᾽ οὐκ ἐλάμβανεν ἡ τύχη, ἀλλὰ τῶν χάριν ὡς φθίνοντα ἐτέλεσεν.
Ἰσμήνη Ὦ πάτερ, ὃς ὑπὸ λιμοῦ καὶ ἀτιμίας κατατρῖβεσαι ἔρικα μ᾽ ἔλθῃς· μή πως ἐν ἀπάνθρωποις τόποις καταπεσών· ἔνθεν γὰρ ἤλθον ἱκέτης, οὐ βούλομαι μὲν αὖθις σε καταλείπειν· ἀλλ᾽ οὕτω τὰ πράγματα περὶ σοῦ ἐμοὶ φαίνονται, ὡς χρὴ φροντίζειν.
Οἰδίπους Τί δὴ σὺ λέγεις; οὐ γὰρ ἀγάπην ἔχω ἧς ὑμεῖς λέγετε, ἀλλ᾽ ἔργων ἀνήκεστον ἀνάγκην. πεῖρα δ᾽ οὐκ ἔστιν οὕτως ἄνευ φροντίδος· καὶ ἂν γὰρ πατέρα καὶ μητέρα ἀναζητήσω, οὐδὲν ὅμως ἔτι ἀπολωλότα ἄλλην.
ΘΗΣΕΥΣ Ἐγώ γὰρ, ξένε, οἷός τέ εἰμι τῷ δεόμενῳ ἄκων βοηθῶν· οὐ γὰρ πρὸς ἡδονήν τὸ δεῖν ἔρχεται, ἀλλ᾽ ὅπως τἀγαθὰ δρῶσιν οἱ πόλεις. Ἀττικῶν γὰρ τόπος ἔφυ μέγας ἐπ᾽ ἐλέει, ὅταν ξένοι πρὸς τέχνας ἥκωσιν· ἐγὼ δὲ τὰς ἐπὶ νόμῳ πράξεις ἐπίσκοπος γίγνομαι.
ΧΟΡΟΣ Ὡς γὰρ ἔοικεν, ξυνὸν ἔργον ὑπάρχει τῷ τόπῳ τὸ παρών· πολλὰ μὲν ἄρχει φιλανθρωπία, πολλὰ δὲ διακρινεῖ ἐν λόγοις. οὐ γὰρ ἁπλῶς ἔχειν ἀλλὰ διαυγῶς διακρῖναι οἷον ἔνεστιν ἀρετὴν δείκνυσθαι.
Οἰδίπους Ὦ θεοί, εἰ μὴ νῦν ἔργον ἀγαθὸν ἔμοιγε δείκνυσαν, πότερον ἔτι τὰ χώματα οἴστροις ἔσονται μοι; ἀλλὰ σὺ θεῶν φιλόφρων, ὦ Δίκη, κείνῳ τόδ᾽ ἐπιδείξαι περὶ ἐμοῦ φαίνου.
ΧΟΡΟΣ Πάντων γὰρ ἡ τύχη μεταβολήν ἔχει, οὐδαμὰ γὰρ ἔσται ἀθάνατον ἡ δόξα τοῦ κάλλους. ὡς ἄνευ τέχνης καὶ φρονήσεως τὰ ἔργα ματαιωθήσονται, οἵα τὰ πλεῖστα ἀνδρῶν.
Οἰδίπους Τί δ᾽ ὦ Ζεῦ, ὅρκια πάντα τῷ βίῳ τήκεις; οὐδὲν ἀνδρὸς οὐδὲ γυναικὸς ἀσφαλές, ἀλλὰ ὅσα περιβῆ τοῖς λέγεσθαι, ἐκεῖ κείνου τὸ τέλος. Ἀλλὰ νῦν ἐπ᾽ εὐδαίμονος σοί· ἐπὶ χθονὸς δὲ τοῖσι τοῖς προτέρῳ.