Ἰλιάς Βιβλίον ς' (ΙΙΙΙ) — Ἕκτωρ καὶ Ἀνδρομάχη

Ὅμηρος

Original language · as published

Τῷ μὲν οὐκ ἔτιδε θυμὸν ὕστερον ἔργα ἐασσάμενον Ἕκτορι, οἴκαδε δ᾽ ἦλθε πολλὰς ἀμενηνὴ καὶ ἄμβροτος ἐσθλὰ ἔργα ἔχων, ἤματι τεύχεα πολέμοιο. τὼ γὰρ ἄρ᾽ ἦλθε πρῶτα μὲν ἐπὶ πτολέμου ἀγορῇσιν ἑκηβόλος Ἀπόλλων, ὃς ἔνθ᾽ ἄρ᾽ ἔπλετο μετὰ Τρώων τε καὶ μετὰ Ἀχαιῶν ῥέζων, πολλὰ κερδαλεὸν ἔργα ἐπὶ σθένεϊ χαρίζων.

Ἕκτωρ δὲ κατὰ πτολίεθρον ἐκεῖνο λιπὼν πολεμάων ἀνέστη, εἴσω δὲ πτολίεθρον ὑπ᾽ ἄστυ, ἅπας δ᾽ Ἀχαιῶν ὄχλος ἀγηράων ἔβη. ἔνθά τ᾽ Ἀνδρομάχη εἰν ἀμφοτέροισι τέκεσκεν, ἔλπιζε γάρ σφ᾽ ἄκουσεν ὅττι ἔμελλε παρεῖναι ἀνδρὶ φίλῳ.

Ἀνδρομάχη δ᾽ ἐν νώτοισιν ἔχουσα παιδὸς ὑπὸ ἕδρας, ἦλθε παρ᾽ οἴκων Ἑκτορίδαο, ἔστεντο δὲ καὶ κλαίουσα πόσις, ἣν ἐνὶ στήθεσιν ἔχε τὰ παιδιόν. ἔπειθ᾽ Ἕκτωρ ἦλθε προσώπῳ προσαύδα, καὶ ἔλεξε κατὰ θυμὸν:

«Ἄγε τάλαινα, Ἀνδρομάχη, χεῖρα σὺν ἐμοὶ βάλε, οἴκῳ σὺν γ᾽ ἔπειτ᾽ ἴσχωμεν, κέν μοι πατὴρ φυλάσσοι φίλον, κέν δ᾽ ἥβη γυναῖκες ἐνὶ ἀνδράσιν, κέν θ᾽ ἠὼς τὸν πόλεμον ἀπείροι.»

ἔνθεν δὲ Ἀνδρομάχη ἠγόρευε, λυγρὸν δ᾽ ἦεν ἐκ φωνῆς: «οὐ γὰρ ἄρα σοὶ οἴμοι κεῖν᾽ ἀκούσομαι, Ἕκτορ, ᾧ φίλῳ ἦσθα, νῦν δὲ χαλεπὸν ἔργον μαίνεται· ἴσθι δ᾽ ἐγὼ τὰ πρόφρον ἔργα, ὅττι σὺ μηκέτ᾽ ἐνὶ πόλει γενέσθαι δύνασαι.»

Ἕκτωρ δ᾽ ἐδίδου παλίμπλαγκτον αὔτε φωνήν, καὶ ἐπεθύμ᾽ ἔῃσιν: «μή μ᾽ ἐρέθιζε, οὐ γάρ τοι ἐθέλω λόγου, ἀλλ᾽ ἔγωγ᾽ ἔπειθ᾽ ὑμᾶς, πάντες δ᾽ ἐμοὶ χορηγοί, ἐπεί μ᾽ Ἀγαμέμνονι θυμὸν ἔλαθρε.»

ἔπειτα δ᾽ Ἕκτωρ ἐπίβη δῶμα καὶ ἄνακτος ἔντευθεν θεράπων ᾗ, ἔνθ᾽ Ἀνδρομάχη παρέστη, ἔκλυε δ᾽ ἄλλα τε καὶ ἄλλα, καὶ προσηύδα πλάζων: «οὐ γὰρ ἄν οἱ ἔτι σφόδρα χαίρω, ὅττι σὺ πολέμου ἀνὴρ χαλάζεις· ἀλλὰ τόν γε ποτὶ ναιετᾶσθαί σε χαίρω.»

ὣς ἔφατ᾽, Ἕκτωρ δ᾽ ἀνακύψας ὁμῶς ἔφη, τῶν τε πατὴρ ἐνὶ κλισίῃσιν ὠκέα ἧδε, «οὐ γὰρ χερσὶν ἀπολείψεις ἐμὲν ὑπὲρ φίλων, ἀλλὰ πολὺ κερδαλέως ἔργον ἐπὶ Πάτροκλον ἔσται.»

οὕτως ἀλλήλοισι λόγους ἐπιδαψιλήσαντες ἐτελείωσαν, καὶ ἑλίχθησαν ἔργα πολλὰ ἐνὶ πόλει, Ἕκτωρ δ᾽ ἔπειτ᾽ ἐπὶ ἅρματα ἦλθε, ἐκ δ᾽ ἄρα πυργὸν πτολίεθρον ἐκυρσε.

οἱ δὲ Πριάμου θυγατέρες καὶ αἱ ἄλλαι γυναικὲς ἐν τῷ ἄστεϊ ἦσαν, ἔνθα καὶ Ἀνδρομάχη πρὸς ἑτάρων ἐκάθητο, κλαίουσα μὲν ἔντι κῆρα χρόνῳ, οὐ γὰρ ἐλπίδα ἔχεν ἀνάσσειν Ἕκτορα,

καί μιν ἔπειτ᾽ ἄρ᾽ ἄρα πρὸς ἄμμορον ἀπῆλθε, οὐδ᾽ ἄρα τὰ κείνων ἀπελάθετο, πολλὰ δὲ καὶ οἵη τε καὶ ἔφοβος ἔχεν τέρψιν ἐνὶ στήθεσιν. ἔπειτα δὲ Ἕκτωρ ἐπὶ μάχην ἀνῆλθεν, ὅττι Ἀχαιοί σφιν ἐν πολέμῳ ἔμελλον.