Τὸν δ᾽ ἄρα πρῶτον μὲν Ἰλὶς ἀμφ᾽ ἑσσαμένη θεοὶ ἔπεσσαν ἔπειτα. τὸν δ᾽ ἐπὶ χθονὶ γαιήοχον ἔνιπεν Ἀχιλλεύς· «οἴμοι, τάλας, τίς σε δεῦρ᾽ ἦλθε βροτῶν; οὐ γάρ κεν ἔασιν ἀνθρώπων, οὐδ᾽ ὑπ᾽ ἔσχατ᾽ ἀθανάτων, ὅς περ ἀρ᾽ ἔχων ἐνὶ χειρὶ δεῦρ᾽ εἶη, προσηύδα φήμην ἀποκτείναι, ὅς περ ἔργα πέλασεν ἀνδρῶν.»
ὣς φάτο, καὶ ὑπὸ κραιπνὸν ἄϊξεν πυκνὸν ὄσσαν ὀξὺν ἐλαφρὸν· τὸν δ᾽ ἔπειτα πυκινὸς ἐνὶ χθονὶ λιπὼν ἦλθε· καὶ μάλιστα ἔντοσθεν ἔβη ναιετάων. ἔνθ᾽ Ἀνδρομάχη γυναῖκα ἔκ τε θυμόν, ἔκ τε γόοιο ὑπὲρ τῆς καὶ ἄλλης, ὅσα γοὸς ἦν ἐνὶ πόλει·
Πριαμὸς δὲ μέγας ἔπεφνε καὶ ὀφθαλμοὺς ἔχευεν ἐνὶ θανάτῳ. ὑπένευσεν δὲ πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπε πρῶτος· «Ἀχιλλεῦ, τίς σε καλέσας ἐνθάδε; ἤματι μὲν πόλις Ἀχαιῶν ἐπίσταται ἕρπεσθαι, ἵν᾽ ἐπέλθῃ σε δώσωσιν ἄριστα.»
ὁ δ᾽ ἄρ᾽ ἐπεί ῥ᾽ ἔνισπε, μάλ᾽ ἔτι μάστιζεν ἦτορ Ἀχιλλέως· «οὐ γάρ κεν ἐμπεδόω δαῖτα μετ᾽ ἄλλων ἠδὲ χόλων, ἔνθα ἔργ᾽ ἐσσί μήτε θυμὸς οἷός τ᾽ ὑπὲρ γῆς τ᾽ ἔσσεται.»
Τόφρα Πριάμοιο θεοὶ καλέσαντο, οἳ ἔχον καταναίνωσιν· ἔνθα δὲ Πρίαμος, πᾶσιν ἐν ἁπαλῇσιν ὀλείοισιν, ἐϋχέων, ἐπεΐνατο γόους, ἀμφὶ δ᾽ ἔμελλεν ἔργα δάκρυα ἀποστεῖλαι·
ἔνθα καὶ νόησεν ἐπὶ σιδηρῷ δεινὴν ἔργα· ἔνθ᾽ Ἀχιλλεύς ἔστη καὶ ἐπεφώνεσεν· «Πρίαμε, οὐ κεν ἐγώ, ἴδωλα τὰ μὲν ἔργα παῖδας ἀποσπάσαι, ἀλλὰ θυμὸς ἐνὶ στήθεσιν ἔχεδαν.»
ὣς ἔφαθ᾽, οἱ δ᾽ ἄρα φιλόφρονες ἀνὰ στήθεσιν ἐνὶ ἔκταν. Πρίαμος δ᾽ ἔνι σκόπων προσέφη· «οἶδα, Ἀχιλλεῦ, ὅτι φιλότης μοι ἔσσεται ἐπὶ χθονί· ἀλλὰ καὶ ἐμοὶ χρὴ αἰεὶ κηδεῖν ἐσθλὰ γέροντα·»
ἔπειτ᾽ ἔνθ᾽ Ἀχιλλεύς ἔχαιρε καὶ μεγάλαις ῥεῖν ἐν καρπαλίῃσιν ἔπεφνεν· δάκρυα δ᾽ ἔχυσαν ἀμφὶ φίλον ὑψιμέδων· τὸν δ᾽ ἔπειτα πάλλων ἐνὶ χερσὶν ἔβαλεν ἕν᾽ ἑκὼν ἄλγεα·
ὣς ἔνθα τελέσθη φιλότητος ἔργον, καὶ ἔτεκεν ἄλλοθεν Ἀχαιοῖς εἰρήνην. οἳ δὲ ἔπειτα ἐνι ἑσπέρας ἀνὰ ράχας ἐκάθισαν, καὶ φασὶ κατέρχεσθαι θεούς, ἤματα δὲ πολλά.