Ἀκουέτωσαν οὖν ἄνδρες Ἀθηναῖοι, καὶ λανθάνοιτό μοι ἂν εἴ τις ἄλλος διὰ τὴν ἐν ὑμῖν πρὸς αὐτὸν ὑπομονήν, ὅτι ἐγὼ τοιαῦτα ἔλεγον, ὡς ἔοικε· ἐγὼ δ᾽ οὔτε ἀδιάντροπος οὔτε ὑπερόπτης εἰμι οὐδὲ δειλός, ἀλλ᾽ ἔγωγε ὅτι πέπεισμαι περὶ ἐμαυτοῦ, οὕτως ἔχειν, ὡς λέγω, καὶ οὐδ᾽ ἔτι πολλῷ διαφέρω ἢ ἄν τις ἄλλος ὑμῶν.
Ἀφεξῆς μὲν οὖν πρῶτον μὲν δήλωμαι ὑμῖν ὅτι οὐκ ἔχω οὐδὲν λάθρα ἐν ταῖς λέξεσιν ἃς ἀνθρώποις ἐᾶν ἔμοιγε τά τε ἀληθῆ λέγειν καὶ τὰ φαίνονται, ὅπερ μοι δοκοῦσιν ἔχειν ἀναγκαῖον·
οὐ γὰρ ἐγώ, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, οἷός τ᾽ εἰμι λόγων πλάνης χρήσεσθαι, οἷον οἱ πολλοὶ ᾽στὶν, ὥσπερ οἱ ῥήτορες καὶ αἱ παρόμοιαι ψευδεῖς τέχναι· οὐκοῦν ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι μάρτυρες τῆς ἀληθείας·
εἰδέναι δ᾽ ὑμᾶς δέομαι, ὅτι οὐ τῷ εἴδει μεῖζον ἐγὼ ἔχω ἢ ὑμεῖς, οὐδὲ τῇ φωνῇ τεχνίτῃ περιαπατῶ, ἀλλ᾽ ἀντέφην ἑκάστοτε τὸν λόγον εἰπεῖν ὅτι ἔοικεν·
Καὶ μὰ Δία, ἦ ἐγὼ ὑμεῖς, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἐπεθύμησα μᾶλλον ἂν ψευδεῖν, ἢ σιγαίνειν, εἰ ἔμελλε αὐτῶν ἁπάντων ἡμάς ἔχειν εὐκόλους·
ὅτι τοίνυν ἐγὼ οὐκ ἔτι ἔτι πάσχω τὰ τοιαῦτα, ἀλλ᾽ ὅταν τι ἐρέω, λέγω τὸ πρᾶγμα ὡς ἔοικε, καὶ μάλιστα ὅταν μὲν γὰρ ἀληθῶς εἴπω, οὐκ ἔχειν δειλίαν, ὅταν δὲ δόξῃ μοι ὑμερῶν τινων, οὐδὲ ὑπὲρ τῶν ἰδίων συμφερόντων προσποιουμένων.
Λέγω οὖν ὑμεῖς μοι ἔσεσθέ μεμνήμενοι τῶν ἡμερῶν ἐκείνων, ὅταν ἐγὼ ὑμῖν ἐπήγγελμαι, εἰ μὴ ἔγωγε ὑπὲρ ἐμαυτοῦ ἔλεγον, ἀλλ᾽ ἵνα μὴ ἐξ αἰτίας ὑμῶν ἀπόλλωμαι, ἀλλὰ μᾶλλον ἵνα ἀποδεξάμενοι τὸν δεῖνα μὴ ἀδικηθώμεν.