Quid? quodcumque videmus, quodcumque in luce vides? omnia, quanto longa est densentiorque figura rerum, atque ita paulatim sensus apprehendunt, at illae visae nitescunt oculis et remittunt, et prorsus flammis obiecta sequuntur;
Atqui ex ordine corpora sunt, neutrum sine ordine, ex ordine natum est ut ovum, et ex ordine sunt animalia, et ex ordine omnia quae in mundo videntur. Itaque si quisquam in cubili lecto carum deliciae quaerat, aut in convivio dulcia, aut amplexus carorum, ad unum perducuntur omnia studia voluptatum:
Sed quoniam morte omnia rumpi, et mors in corpore excidit, diximus animam, quae est mortalis, in corpore coniunctam natamque ex corpore confectam. Huius enim rei philosophus rigidus est, utique nil mirabile, nec aptum homini credere, quod in sensibus percipitur;
Quippe animus, qui est brevem naturae partem, membris corporibusque coniunctus, simul cum corpore conficitur. Nam nec quidquam supra corpus esse potest, nec corpus sine aliquo genere materiae fieri potest. Haec est ratio, haec natura rerum quae cogitantes efficit ut mortem timere desinamus.
Nam cum animus admittere sensus atque ulciscendi cupidinem sensibus iungat, necesse est eum in corpore esse, ut moveat et cogitet; sed quoniam motus ipse sensus et cogitatio sunt, cum motu cessante cessat etiam cogitatio et sensus:
Ideoque cum corpus destruitur, anima quoque, qua sentimus atque gaudemus, dissipata est; nec ullam ullam sibi superest individui partem, nulla persistere facies. Quod si fieri posset ut animae pars aliqua in corpore remaneret, esset tamen illud corpus privatum sensu atque vita.
Quare non deesse debemus a timore mortis, si intellegimus animam mortalem esse. Nihil est igitur post mortem, nihil est, et quid sit post mortem, ni verius nihil, quam turba laborum et doloris, et manes ingentes timendorum imaginum?
At qui bona praesidia templaque divum post mortem sperant, quique mores servare volunt ut sit quodcunque superstes honore immune, falluntur; neque enim ullum superstes hominum mentes in animis habebunt, nec nomen nostrum erit, cum pulveris elemento conspersemur.
Igitur voluptas et dolor in vita sunt, et vivere sapienter est, quoniam mors est nihilo pauciores sensus continens; et qui sapit bene, mortem quasi somnum accipiet: cumque post somnum non animus tristis est, simul etiam post mortem quies fore credamus.
Harum rerum consideratio nos eos adducit fines timoris, qui mortem horrendam fingunt; melius est igitur vitam recte colere, nec mortem metuere, cum nobis nulla sit causa talis formidinis, si fuerit animus fruens sensu mortalitatis.