Ἀλλʼ ὅτῳ μὲν ὅ γ᾽ ἄρα θεὸς Ἀθήνη λᾷσεν, ἐπεὶ οὐκ ἔτι μὲν Ἄτε δῖα καὶ Ζεὺς ἄναξ ἔρεξεν ὑπὲρ αὐτοῦ, ἀλλὰ φημὶ θεοὺς ἐνὶ θιάσῳ ᾤομεν, οἳ Διὸς ἠδ᾽ Ἀθηναίῃσιν ἔκλυον ἐνὶ θυμῷ.
Ἀλλʼ Ἀθηνᾶ μὲν ἀπὸ σὺν ἀνθεμίνησε πολλὰ πράσσουσα, οὐδὲ χαλκεόωντι κακὰ ἔρυκε χέρας, ἀλλ᾽ ἔρρεπε Πηνελόπην ἀν᾽ ἐς ἄκρην ἴασιν, ἵνα πολλὰ προθυμήσῃ καὶ ἀΐσῃ ἔργα δείκηται ἐπ᾽ ἀνδρὶ πολλώξιν ἀνείκελον.
Ἔνθα δὴ Κρονίων ἄναξ Διὸς ἐνὶ πείθεαι, ὅς μιν ἔρδει: «Οὐ γάρ μοι φράζεις ὡς ἔπειτα νοοῖς ἀνθρώπους; οὐ γὰρ ἀπειπής ἐσσι θεῶν. Ἀλλὰ σύ γε νόῳ φρένες ἠδὲ χεῖρας ἔτλεισθα τοιόσδε, ὅπως Ἰθάκην Ἀνταίοισιν ἀποδαμάσσῃς.
Τῇ μὲν οὐκ ἔτι Σειρητὶδες ἔνιπον, οὐδ᾽ Ἐρινύες ἠΰτε πάλιν, ἀλλὰ δίχα κοὐκ ἀπείρων ἀνὴρ ἐθήναισ᾽ Ἀργείους ἐπ᾽ ἀμφοτέροισιν, ἠϋγένειαν δὲ προσειπὼν καὶ ὕψιστον λόγον ἔφη·
Ὡς δὲ πυκινὸν ἦεν ἐνὶ μεγάρῳ, Καλυψὼ δ᾽ ὑπὲρ δινεύουσ᾽ ἀγγαρεύσατο, ἀνὰ δὲ Καλυψώ τε καὶ ἐθέλουσα ἐν ἠπείροιο ἴεν. Ἥ δ᾽ ἄρα πρὸς αὐτῷ πολλὰ καλά, πολὺ δ᾽ ἄρεσκε τερπικέραυνός εἰσιν.
Καὶ τῇ δὲ θέμιν ἐτελείετο, ὅτῳ ἔπειτα Ἕρμης ἔπεμψεν ὁ Διὸς ἕνα, ἄγγελον ἀγρέτην, πυκινὸν βουλεύματα οἴνοπα γαῖαν νοεῖν· ἕλκων δὲ ὑπὸ χεῖρας ἀμφὶ κῦμα πόρε καὶ ἀθανάτῳ ἔπεμπε.
Ἔνθα Καλυψὼ μέγα στεναχώρει, τὸν δ᾽ Ὀδυσῆα καταχθονῷ καὶ ἄτερ παιδὸς ἔσχεν, ἐν δὲ θυμῷ «οὐκ ἔσχ᾽» ἔφατο «οὐδὲ θεοὶ οὐδ᾽ ἀνθρώπων ἄλλων· ἀλλ᾽ ἔγωγε τὸν ἀγαπᾷσ᾽ ὄσσαν ἀντίον, ἐπεὶ αἰεί σφυρήєσθαι ἐθέλει.»
Ὅτε δὴ ἔφυγε ὁ Ὀδυσσεὺς ἐκ χειμέριου οἴκων ἔνδεκα ἔτη, καὶ λεπτὸν ἀπὸ χείλεος πόντου ἐνὶ ἐρέωνι ἐμβανθεὶς κάρα, ἔνθα πάντα συνάρχετο λευκῷ πλεῖστον ἐπὶ βήσσαν.
Ἔνθα δὴ κλυτὰν ἐνὶ νηυσὶν ἐτόλμησεν ἀνασχθὲν ἄνδρα, ἠΰτε θεοῖσιν ὀλέθριον ἔργα φίλειν· ἔμπεδ᾽ ἔνθα πᾶσιν ἠὲ τὰ κῦματα ἐπὶ στήθεσιν ἔθραψαν, ἔνθ᾽ ἔλυσε πῦρ ἄνδρα σοφίην ἀμείβων.
Πάντως δὲ κῦμα μέγα κατέθαψε σκάφος· μὴν Ὀδυσσεὺς κρατερὰν θάλασσαν ἔσχε, ἀλλ᾽ ἑλκύσας φόβον ἐπὶ χθονὸς ἔλυσε χέρσον, ἔνθα δὲ θεὰ γλυκύπικρος Νηρηΐς ἔνιπεν εὔχοισα.
Τέλος δὲ ἔπλετο ἔνθ᾽ Ἀλκίνοον τ᾽ ἐνὶ νηυσὶ καὶ ἀγαπὰ μεγάλα, ὅθι τεῖχος καὶ ξύλα πᾶσι φιλόπολις ἦεν. Ἐνθάδε δὲ Ὀδυσσεὺς ἐπέπλετο, δαίμονες ἔχων ἀτάλαντον τερπικέραυνον.