Τὸν δ' Ὀδυσσεὺς ἐνὶ χερσὶν ἔστησεν ὁπλίτην μέγαν, ὀξὺν ἔχων δόρυ, καὶ ἓν ἕταροι εἵποντο· ῥίπτον δ' ἄρ' ἀνακεκλαγμένως ἐπὶ χεῖρα πόδας ἕτερα. ἔνθα μὲν Ἀθηνᾶ χαῖρε φανήσασα ἔνδοθι θεών, ἐνθάδε δὲ Ὀδυσσεὺς ἔνιπε·
«Μνηστήρες, οἳ μὲν πολὺν χρὸνον ἐπὶ Ὀδυσσῆι κατοίκησθε, ἐμὸν δὲ γέρας ἅπτεσθε ἄστυ τε καὶ οἶκον, νῦν δ' ἔστω θάνατος ἔργον. ἀλλ' εἴ τις ἔμ' ἀναπείθει, ὅτι τὰ μὲν ἐγὼ ἐνδόμους οἰκτοῦμαι, μαντεύσομαι δ' Ἀθανάων βουλὰς».
Τοῖσι δ' ἀμφοτέροισι προσέειπε καὶ ἑτάρους ἦλθεν, οἳ μὲν ἐπὶ πύργοισιν ἔμεναι, οἳ δὲ καὶ ἔνδον ἑστήκεισαν· ἦγ' Ἀθήνη ἅμ' ἐφίησιν. Τότε δ' ἄρ' ἠδὲ προσεῖπε Πολύφημος καὶ Ἀχαιοὶ πεποιθότες,
ἐνθαδὲ Μενέλαος ἔνιπε, ὃν ἄνδρα μὲν ἤϊξε Δαναῶν φίλον, τὼ δ' αἴνιγμα στενάχων ἀντάνεσεν· ἀλλ' ἂν δὴ Λαέρτιος υἱὸν ἰδείς, οἵα γὰρ ἀνήρ, οἳ δ' ἀνὴρ ὑπ' ἀνδράσιν ἔσχοντο, ἐγὼ γάρ τοι ἔγωγ' ἔοργα πολλὰ πεφραδμένον.
Τὸν δ' ἀγορύσατο πολύμητις Ὀδυσσεὺς ἐπὶ χερσὶν, ἀμφὶ δ' ἑταῖροι ἔνθεν καὶ ἔθεν, τοὺς μὲν τὰ πρόπλενα ἔχοντες, τοὺς δ' ἀναβάντες ἀπὸ θρόνου. ἀλλ' ἔπειτ' ἐκ Διός, αἰγιόχοιο, ἀνέρειδε φάτις, ἐνὶ δὲ μένος Ἠελίοιο.
Ἔνθ' Ὀδυσσεὺς ἄρ' ἔπειτ' ἄρ' ἔνθεν ἐπεσπέμψεν ἐνὶ μειλίχιοισιν ῥέεσσιν, καὶ μνηστήρων φθόγγον ἀκούσας ἔτεσσε τ' ὑπὸ φάλεσσιν ἔμμεναι. ἐγγὺς δ' ἔνιπε Πολύμαιος, ὃν ἐνὶ χερσὶ κρατίνεσσιν ἐφίετο,
«Μνηστήρες, οἳ κακοῖσιν ὕμνοις ἐννεπετέ ῥεεσί, νῦν δ' ἔστω θάνατος». Τοῖσι δ' Ὑμέναιος ἔνθ' ἔπειτα προσέειπε· ὁ δ' ἀγρομένως ἔφησκε, χέρας ἐρεθίζων·
Ἔπειτ' ἄρ' Ὀδυσσεὺς ἐπὶ πᾶν ἔπεμψεν ὁπλιστὸν Ὀϊκίας, καὶ ἔκλυε δὲ πυκνὸν ἀντιάων μοϊράλεσσαν μνηστήρων φωναῖς. ἔνθα μὲν σιδήρα ῥιπτόμενα κατέπεσεν, καὶ πίσυνος ἔβη ὁμαδοῖο,
πολλοὺς μὲν αὐτῶν περὶ χείλεα καταπρήσσειν, πολλοὺς δ' ἐνὶ στήθεσιν δάμνασθαι, πολλοὺς δ' αἰχμὰν ἀρσαντίσσας ἔνεικεν. ἔνθα δ' Ἀθήνη θεὰ ἄλλως ἔτελλεν, ἴθυνεν δ' Ἀχαιοὺς ὑπὲξ ἕρκος,
ὡς Ὀδυσσεὺς ἔτι θρασὺς ἔμελλεν, οἳ δ' ἐπὶ χθονὶ οἴκων κατὰ γαῖαν ἔκπεσσαν, ἐπεί σφι χερσὶν ἀπέφθημεν· ἦ γὰρ πολλὰ μὲν ἀγνώμονες ἀμφὶ νῶϊ. ἔνθα δ' ἐφ' ἴδε πολλὴν ἐνίσαν ἀγορήν.