Περὶ δὲ τῆς ἡδονῆς οὐκ ἀλλότριον τοῖς πρότερον. οἷόν τε γὰρ δηλοῖν τὴν ἡδονὴν τὴν ἀρετῆς ἑπομένην, καὶ εἶναι τὴν ἀρετὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν τῆς ψυχῆς ἀγαθότητα, καὶ εἶναι τὴν εὐδαιμονίαν ὡς τὴν τὸ τέλος καὶ τὸ ἀρίστον περὶ πάντα. ἐπεὶ δὲ πολλὰ λέγεται περὶ τῆς ἡδονῆς, καὶ τὰ περὶ αὐτῆς μὲν ἔοικε εἶναι πρὸς τὰ περὶ τῆς πράξεως, ἀνάγκη λαβεῖν ὅτι οὐκ ἁπλῶς ἐνέργεια τῆς ἠθικῆς ἀρετῆς ἡ ἡδονὴ ἐστίν, ἀλλὰ ἡ κατάληψις αὐτῆς τῆς ἐνέργειας.
Ἔτι δὲ καὶ εἰ ἡ ἡδονὴ καὶ τὸ ἀίσθημα ἔστιν ἕν, διαφέρειν ὡς μὲν τῇ φύσει, ὡς δὲ τῇ ποσότητι. ὅτι γὰρ οὐ πάντα τὰ εὐχαρίστως αἰσθητὰ ἡδονάς ἐστιν, ἀλλὰ τὰ ὑποβλητικὰ καὶ τὰ ἐνέργεια ἔχοντα. οἱ οὖν τῆς αἰσθήσεως τὰ περὶ τὰ σώματα δοκοῦσιν ἡδέως ἔχειν, ἐν τούτοις δὲ τὰ κατὰ τὴν ψυχὴν εὐχαρίστως, οὐ τὸ ἁπλῶς αἴσθησιν ἡδονὴν λέγομεν.
Περὶ δὲ τῆς ποιότητος τῆς ἡδονῆς, ἀπόδειξις ὅτι οὐ πάντες ἴσον ἡδονὴν λέγουσιν. οὐ γὰρ τῇ ταχύτητι καὶ τῇ ἰσχύϊ προστίθεται τὸ ἡδύ, ἀλλὰ τῷ κατὰ τὴν ἀνὄρθωσιν τῆς ἐνέργειας. ἡ γὰρ ἡδονὴ ἡ ἀληθής, μόνη ἐστὶν ἡ τῆς ἐνεργείας ἔπεται, ἣν οἱ σοφοὶ τὰς ἡδονὰς παντοδαπὰς ὡς ἔπαθε καλουμένην ἔφησαν.
Περί τε τῆς εὐδαιμονίας ἐνὰ μέγα: οὐ γὰρ ἐπὶ τοῖς μηδεπω ἔργοις μόνον, ἀλλὰ ἐπὶ τῇ ἑκάστων τῶν πράξεων ἀρχῇ, ἡ εὐδαιμονία μέγιστον τέλος ἐστίν. ὅθεν καὶ ἀγαθὸν τὸ ἀγαθόν ἐνέργεια τις, οὐχ οἷόν τε ἐποίησεν ἄνευ τῆς θεωρίας, ἀλλὰ καὶ τὸ τελειότερον τῶν βίων ἡ θεωρητικὴ ζωὴ φαίνεται.
Περὶ δὲ τῆς θεωρίας: ἡ θεωρία ὡς τὸ γε καινὸν φανερὸν τῆς ψυχῆς ἐστὶν ἡ δῆλη ἀρετή, ἄφθονος, καὶ αὑτῇ ἡδονὴν ἐφοίτησιν. οὐ γὰρ ἐφ ̓ ἑτέρων ἀνδρῶν τὰ ἀγαθὰ αἰτεῖται, ἀλλὰ καθ᾽ αὑτὸ ἡ θεωρητικὴ ἐνέργεια ἡδονὴν παρέχει. διὸ καὶ μέγιστον εἶναι τὸ ἄριστον τῶν βίων, ἐφ᾽ ᾧ ἐπὶ τὴν αἰτίαν καὶ πρὸς τὸ ἀεί ζῆν ἐστὶν ἡ ψυχὴ προσηλωμένη.
Ἔτι δὲ περὶ τῆς αἰτίας τῆς ἐνέργειας: οἱ λόγοι ἔνιοι φασὶ τὸν θεώμενον ἄνδρα αὑτῷ ὅμοιον εἶναι τοῦ θεοῦ, ἐπειδὴ ἡ δράσις αὕτη πρὸς ἀληθῆ ὁμοιότητα προάγει. ἡ γὰρ νόησις τῆς ἀληθείας καὶ τὸ θεωρεῖν τὰ ὄντα τὰ ἀμετάβλητα ἐστὶν ὁμοίου φύσεως πρὸς τὸ θεῖον.
Περὶ δὲ τῆς ἀπολαύσεως τῆς θεωρίας: ὡσαύτως ἡ θεωρία τὸν πρόσφορον βίον παρέχει, ὅστις οὐ τῇ τῶν ἐπιθυμιῶν ἑξουσίᾳ δεδεμένος. ἡ θεωρία μάλιστα διὰ τὸ ἀμετακίνητον τὸ καλόν ἀεί τινὶ χρόνῳ παραμένει, καὶ ἡ τῆς ψυχῆς ἥσυχος ἡδονὴ ἀεί ἐφίσταται.
Περὶ δὲ τῆς φιλίας: τὸ ἔργον τῆς φιλίας οὐκ ὄν ἄνευ τῆς ἀρετῆς, ἀλλὰ ὡς ἀπέραντον κοινωνίαν τῶν ἀγαθῶν. οἱ φίλοι τὰ μὲν ἀγαθὰ ἀλλήλοις μεταδίδονται, ἡ δὲ κοινωνία τῶν ψυχῶν ἀναγκαῖος πρὸς τὴν ἀγαθὴν ζωήν ἐστὶν.
Τέλος δὲ περὶ τῶν ἐπαινονίων: ἡ δόξα καὶ τιμή οὐ τὸ αὐτὸν καὶ οὐ τὸ τέρψιμον τῆς ψυχῆς ἀεί προσφέρουσιν. οἱ ἐπιζητοῦντες τὴν τιμήν ἔξωθεν ἡδονὴν ἐλπίζουσιν, ὅμως τὸ ἀληθῶς ἀγαθὸν ἔργον αὐτῇ οὐχ ὑπόκειται, ἀλλὰ αὑτῷ τῷ πράττειν ἡδονὴν παρέχει.
Ὡσαύτως δὲ περὶ τῆς σωτηρίας τοῦ βίου: τὸ τέλος, ὡς εἰρήκαμεν, ἐστὶν ἡ εὐδαιμονία, ἣν μὴ μόνον τὰ σώματα ἐκείνων ἐπιζητοῦσιν, ἀλλὰ καὶ ἡ ψυχὴ ἡσυχίαν καὶ τέλειαν ἐπιζητεῖ. ὅθεν καὶ τὰ μέσα τῆς ζωῆς ὀρθῶς χρησθῆναι δεῖ, ἵνα τὸ τέλος πληρωθῇ.
Καὶ τέλος, ὅ τι μέγιστον ἐστὶν ἐν ἀνθρώποις, ἐν τῷ θεωρεῖν φαίνεται: ἡ θεωρία τοῖς θεατοῖς τῶν ὄντων ἀληθῶν ἀσφαλῶς τὸ μάλιστα ἀνάγεται, καὶ αὕτη ἡ ἐνέργεια ἑαυτῆς χάριν ἡδεῖα ἐστὶν, καὶ ἐν αὐτῇ ἡ εὐδαιμονία ὑπὲρ τὴν τῶν ἄλλων βίων ἐστιν.