Vixit antiqua Tantalus, assidua famen pectoris ipsius insaniam parit aeternam: nec tibi, Tantalice, restat hospitium donec suppliciis adsuescas. Restabat carni pio nece, fama dolori: famam seditio exprimit; nec se nostrae corda metuunt; quis foris, quis domi? Sanguis hospitium vocat, et fratres coniuratione stomachum callescunt. Nemo patri potior est; in nullum pectus parentes prius ardent. Quis enim non Tantalum memorat? quid laudis recordamur nocentem? vultus qui sanguine vestit, et humum concussit, et super aethera volitans numen fictum in templis statuit, et adplacandos deos visceribus suos mitteret.
Illa domus animo remanebit, et memoria quaesitum peccatum praeferet. Horrendum famem caecis insaniam stirpemque futuram nasciturum: nam quod latius agitatus est iam, iam diffunditur. Me tamen, si quando tandem recedas, Tantalus ipse referam; ne me nocturnae causae animo adversum venerit, aut quando degeneres memoriis, et in iam facta parvam relinquas gloriam.
Fuit ante nos, rite regnum tenuerat, et posita religione domi, vulnera sepelit. Iamque diu stetit: sed ipsa gratia temporum fallit: mors tamen adfuit, et felix hic erat, qui primus in ipsa caede nomen tulit. Sed quid plura? abiit sceleris causa; neque enim postquam sanguis vindicabatur, reiectus est sanguis. Nam quid interest quis mortem obiit? qui vivit, sceleris animum gerit; superest ut noceat quem dixit esse parricidam.
Quis audet, cuius ira levius est quam sanguis, confiteri? Numquid enim non parricidium discit ab illo, qui ipsum parentes cecidisse audit? Quid iam postremo? haec sunt quae me vocant: etsi fulgor huius facinoris, etsi cruentus aspectus, etsi telluris tumulus, etsi sanguinis chartae adhuc calidae, tamen lingua eadem, qua vivimus, replebimur horrore. Sic immanitas nostri sanguinis abutitur.
O Saevae pugnae! o nefaria coniurationis! per superbiam avarum regum, per foedera devexae, per mortem domi manibus pudoris peremptam! Quae mihi forma causae? quid mihi ferunt aures? Quid aliud nisi manes meos vocant, et spiritus mortuorum? Non est quod armat animos: rogo animum ut rem secum confitias: dictum est ut fratres, atque ego Tantalus, primo crimine incenderemur; nunc ergo ullum reperitur praemium autem poenae? multa perdidit scelus solacia; nec spes iustitiae nos retinuit.
Sed jam in me percussa est illa vetustas: numquam enim audeo referre facta priorum, neque quid accidere possit in posteris finire. Quid adest? Quis regit manes? Quis aditur? Quis monstrum in auras mittit instans? Audite, si quis est qui sacris praesentibus pervicacis ambulare velit; audite, quo pacto nos hostes, hostibus ignarae parentis obumbrant. Expavit agmen; sed non meum sanguis, sed nomen infamiae misit. Pectus meum non solum vulneribus conspectum, sed famae laceratum est.
Nunc ergo utinam, linguae crudeles, quae plus quam manus ferrum intus feriunt! quid refert? si nihil supellectili est, at saltem quod manibus addictum est, nomina manent. Nam nimis est reliquum quod uretur; carmina, nomina, voces, omnia nos tangunt, et pariter multum horrendum est. Hic in animo remanet, hic manet orbis animarum, per quos clamamus: Quis erit qui me audiat, qui parricidam fateri cogat? Quis, inquam, huius recursus? quibus orationibus contristim?
Atqui me ille referebat, in primis, qui pariter est infamis; Tantalus ipse, non ut putatis sacer, sed ut scelere famosus. Adsum qui testor miseros, qui litigat sanguinem, qui vociferatur in tenebris. Dabitne quisquam auribus credendum? an quis obstupescet et oculos conjiciat ad sonum? iam nunc animae adhuc manant, iam crines meis torti, iam vultus iamque idque lacrimis: pariter flagitat supplicium, et irarum sedes manet. Quis mihi, inquam, luctus tolerabit? Quis mihi pater erit?
Quod si quis interea flebat, quid me iuvat? quid lux ipsa? quod superest, ut in hac fama video me semper in tormentis; etsi nunc silent tenebrae, tamen eiusmodi scelera in aeternum manent. Non est ultio nepotis, non est poena parentis; sed superest ut typus sceleris publicetur et usus. Audite ergo, o qui legitis formae memoriam: Ne temeas delictum, sed time nomen. Sic praecipio et admonem: cui pater, si parentes sunt, non parcet.