Propera, ut quondam, longis excitatibus ultro, non ut jubeas, terror equorum, sed ut flectas aurata fronte fugientem. Audaces decipit luctus; ni pugnas, franguntur. Ecce Thetis, thetidoque maritimis candidior undis, in virginibus latus sua tumentum dabit: non est quod abscondat, variable, pectore, et vix hunc gemitum tolerat; non vult, non potest dolere; iamque vagus dolor pectore infixus, artus haerebit et caret auxilio.
Mihi tam diu, totiensque, varius dolor, incerti motus, plusquam sint hominum munera, in ipso pectore miserae Phaedra fuit. Parva gemma, audi, animae: saevae veterum acerba dolentis umbrae; in illa nocte sopor non attulit quietem, sed somnus erat permixtus lacrimis. Civis ego, nondum meruit manes figuraque pudori, nec iam fictis sonis obsistit formido, sed exsanguis et exsangue vultus blanditur nocti.
Quid tibi fluctuantes, et quid nimium teneros impetus? Quis terror, quis furor, Phaedram clamat? Numquam ante hoc modo, nec adhuc in domo nostra talia visa sunt. Quamquam multa pugnantia mente, tamen ipsa cogitatio laboris non levat, sed magis alit furorem. Felicis amicitiae numquam defuit ille decor, quem semper decoravit pudor: nunc toto nomine in malum versa, cum peritura est, ipsa praeceps urgetur.
Hic est amor, quem quaeres? Non deus, non fase. Infirmus, incertus genus animi, qui cuncta videt et nihil percipit, et phantasmata fingit sibi, ubique se ostendit et nusquam aderat. Iamdudum ante oculos suis, iam pridem, velut hostem, conservat et horae in pectore metus crevit. Quid utinam ignavi cordis ignarum suffocet timor! Sed in me manent cogitationes rabidae, et fata sunt adversa.
Nunc ipsa mente fatiscens, neque retinere artus, quisquamne aderit, qui pectora nostra ferat? Vincta pavoribus est via: premit se ipsa, praecepsque procumbit. O vita! O mors! quanta turma furentium latebrasque inest: invadit, committit scelus, et veluti hostis ipse laqueum comparat. Quid dolor proficit? nil; quisquamne potest hunc motum detinere? Non licet animo recedere.
Quid tandem, Phaedra, tibi inritat arma? Cur pericula proxumae famae, per quae pudor opprimatur, moveris? Noli te discussisse deorum iussa, noli dominum et parentes offendere. Quid tibi vara poena? Quid est maior quam scelus scire se incipere? Audax voluptas, quam odium subsequitur, parit pœnas ingentes; sic nulla pax in domo manet.
Tamen, si quisquam pectori remedium inventurum est, hoc est: renuntiare scelera, quaecumque sunt, ablatam sibi voluntatem, et retinere quicquid est intactum. Quid ego, misera, dico? Quid moror? nil expedit in angustiis, si non ubi oblivio est, ibi fuga est. Saepe amplius decet mentem fallere quam magistram severitatem parere.
Heu, quantae leges in frequenti fratrum conspectu! Heu, quantum horror est, cum in domo ipsa fretusnocturnum incendium exardescit! Quid me puniet? Quae precor? O mors, si modo honestae manes restituant, si tandem recordatio pudoris veniam reddat! Sed animus nihil audet; telum adest quod iam in pectore est.
Nihil est tam ferox, qui non compassionem patitur; non est tam durus qui non modo lacrimare. Iamque hora postulat, ut sint qui consulant, ut desinam luctum. Non inani supplicio aestimanda est scelera: quodcunq;ue scelus est, pœna immanior; in cunctis est metus, et metu perempta moles est. Quid restat? Solatium invenire oportet.