Ὅταν φῦν ἐπίπλῃσιν οἱ ἄνεμοι χαλεποί, καὶ αἱ θύραι ἐπὶ πᾶσι τισιν ἀνηρεῖνται, τὸ μὲν πᾶσιν ἦθος ἀλλὰ τὰ μὲν ἐν ὅπλοις ἔργα ἡμεῖς, κἄνθ' ὅ τινι τῶν ἡμετέρων ἐπὶ τῆς σκηνῆς ἔργῃ, ἐγὼ δὲ ἑστήκων τῆς πυλῆς ὡς ὁ φύλαξ, ἧς ἔχομεν ἐπόπτην, ἀρετῆς ἔργα πολλὰ καὶ πλοῦτον οἰκονομιῶν.
Φρυκτωρίης ὥραισιν ὑπὲρ τῆς Σαλαμίνος ὑπὲρ μὲν πόλεως ἱκάνουσιν, οὐκ ἀπὸ τῆς αἰτίης τῆς ἡμετέρας, ἀλλὰ τῆς τοῦ πολέμου ὑψηλῆς χεὶρ ἣ ἐπὶ τῶν πελάγων ἔπλετο. Τὰ πρότερα δηλοῖν δεῖ, ὅπως ἂν ἡμῖν ἱστορεῖται ὅσα περὶ τῶν ἐπὶ τῆς Τροίας ἔργων ἐγένοντο.
Ἐπὶ μὲν τοίνυν τῆς νυκτὸς οὐρανοῦ σκοτίαν ἐπὶ ὀψὲ φρυκτῶραι ἤνυσαν, ἣν ἐγὼ τυγχάνων τὰ ἔργα τῆς πυλῆς ὡς φύλαξ ἐπεσκέψατο. Ἡ δὲ φῶς ἔλαμψε ἑστηκυῖαν ἐπὶ τῇ ἐσχάτῃ κορυφῇ, καὶ τὰ σύννεφα κατεῖχον ὑπὲρ τῆς ναῦς.
Τότε μοι φράξασθαι ἄρα φαίνεσθαι νοήσαντι, ὅτι πυρὸς σήματα πρὸς ἡμᾶς ἐβλήθησαν ἀπὸ τῆς νήσου, καὶ ἡμεῖς ἀνὰ τὰς κορυφὰς σπεύδοντες ἤδη τὰς ἐνορίας ἄγγελοι ἐγένοντο τῶν σημάτων.
Ἔτι δὲ πλείον ἔτι ἐρρύθμιζεν ἡ φωνὴ τῶν ἄλλων ἐπὶ τῶν πυρῶν, ὡς ὑπὲρ τῆς Τροίας ἐνίκησαν, καὶ ἐπεφάνθη αὐτὸ τὸ σημεῖον ὅτι κέκραγεν ἡ πόλις.
Οὐ γὰρ ὑπὲρ ἡμᾶς μόνον τοῦτο εἴργασται, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν κόσμον ἔδειξεν ἡ φρυκτωρία τὰ τερπνὰ τοῦ πολέμου, ὡς ἐπὶ τῆς Τροίας τὰ ἔργα ἐτελείωθη, κἀγὼ τὰ τοιαῦτα ἔστιν ἑσπέρας ἐνθάδε φυλάσσων.
Ἐπεὶ δὲ δειπνίσαι ἐπεθύμησα μᾶλλον ἢ κεδνότατον ῥόπον, ἐγὼ πρὸς τὴν πυλὴν ἑστηκὼς ἐφρόντιζον ὥσπερ παλαιᾷ συνήθειᾳ, ὅπως μὴ ἕν τι τῶν ἐν ἡμῖν ἐλλείπῃ σοβαρὸν.
Καὶ ὅτε ἄρα τῇ ἐσπέρᾳ ἤδη ἠλθεν ἡμέρα, τὰ σημάδια ἐκπεφύρκετο, καὶ ἐνταῦθα ἐγνώρισα ὅτι οἱ Ἀχαιοὶ τὴν νίκην ἐνέσχον ἐπὶ τῇ Τροίᾳ, καὶ ἡ χώρα ταύτη ἔτι πλεῖον ἐγελάσθη.
Ἔχουσα δὲ ταῦτα τὰ πρᾶγματα ἐν τῇ ψυχῇ μου, ἀνακυκλῶν ὡς ὁ παλαιὸς φύλαξ ἐκτείνω τὴν μέριμναν, ἵν' ἂν ἡ ἐνθάδε εὐώρα ἐμβούλεται τὰ τοιαῦτα.
Οὕτως ἐγὼ φυλάσσων ἐν τῇ πυλῇ τῆς ἐμῆς ἀνάγκης, μεταβαίνων τὰ καθήκοντα τὰ πρὸς τοὺς σήματος ἐπιτελέσας, ἐπεὶ τοῖς ἀνθρώποις οἷα τε καὶ δεῖ βιώματα τῶν τυχημάτων.