Χαῖρε, ὦ τρικερδέας, Λαοδάμαντος θυγάτηρ, Μάντις, οἳ σὺν ἀγγελίαις καὶ ἔργοις ὑπὲρ σοῖς τὴν χθόνα γεννᾶς; οὐ γὰρ ἐθελήσω πολὺν χρόνον διανοεῖσθαι, ὅπως ἂν τὰ πάθη λέγω τάχα. Πρῶτον μὲν ἀνὴρ ἦλθεν ἄχθος καὶ στέγος ἡμῖν οἶκος, ὃς ἦν ἐπ' ἀνθρώποις εὐεργεσία τε καὶ τιμή. ἦν γὰρ Ἰάσων, ὃν ἐγὼ φθεγγομένω μᾶλλον παιδὸς ἠγάπων, ἐπεί ἐπ' ἀνδρῶν ἦν καὶ φίλων σοφός.
Ἡ δὲ Μήδεια, ξένη γὰρ δὴ αὕτη καὶ πολῖτις τῶν ἄλλων ἔργων, τὰ μὲν ἐν ἔργοις παρ' ἡμῖν ἀνέδειξεν, τὰ δὲ ψυχῇ ἔσχεν ἔργα μεγάλα. Τὰς γὰρ μαίνονται τέχνας καὶ θεῶν μυστήρια ᾠδείρει, ταῖς δὲ μηχαναῖς ἀνθρώπους πολλοὺς ἐβοήθει. Τὸν δὲ Ἰάσονα, φιλότητι σπείρεις ὡς ἄνθος, ἐπὶ τῆς ζωῆς ᾗ ἦν ἀσπασίως ἔχουσαν συνέχεν.
Ἀλλ' ὡς ἐπὶ τοῦ νῦν, κἀγώ σοι λέγω μὲν οὐκ ἔλασσον ἢ τὰ τῆς τύχης μεταβολὰς. Ἰάσων γὰρ ἠθέλησε νεώτερον γάμον, γυναικὸς ἑτέρου ἔρανος, καὶ τὴν Μήδειαν ἀθετήσας ἔλιπεν. Οὕτω τὰ πράγματα ἦλθον, καὶ ἡ Μήδεια περὶ τῶν πληγῶν ἤνυσεν ἄλοχος καὶ ξενικὸν ποθῶν ὀδυνώμενον.
Τῶν μὲν τοιούτων ἐσχόμβων ἡ ψυχὴ πολλὰ δεινὰ ἔπαθεν· ὥστ' ἐς ἀπόνοιαν ἔφθασεν, οὐκέτι ξύμφορος τῇ πόλει ὤφελος ἢ πατρίδι φίλημα. Οἱ μὲν πολῖται ἐθαύμαζον καὶ ἐστένοντο περὶ τῆς μοίρας, οἱ δ' ὀρέκοντο τὴν ἐπίκουρον τιμῆς ἄλλην νέα γυναῖκα. Τοιαῦτα δὴ ἐγένετο.
Κἀγὼ ἡ δούλη, ἣν Μήδεια ἐπεκέλευσεν ἔτι παῖδα φύλασσεσθαι, οἷα τὰ πράγματα ἐξελθόντα ἔβλεπον, ἐν σκηναῖς ταῖς ἡμετέραις ἐκάθηντο καὶ πλειστάκις τὴν ψυχὴν αὐτῆς ἤκουον στεναζοῦσαν. Πολλὰ γὰρ ἐπὶ τῇ νυκτὶ καὶ τῇ ἡμέρᾳ λόγοις ἔσχεν, οἷς ἑκὼν οὐκ ἂν ἐπίστευεν ἄλλος.
Οἱ δὲ ἄνευ ἐμοῦ ἀπῆλθον ἀγγεῖς πρὸς τὸν βασιλέα, τὰ δὲ ἀκούσαντες οἱ πολῖται ἠγριώθησαν, καὶ ἡ Μήδεια, ἣ τὰ πάντα ἀπείργεν, ἔμενε ὡς λυπηρὰ καὶ ἀμύμων πράξεων πλημμυρισμένη. Οὐδὲ γὰρ ὑπέμενον ἔτι τὸν ἄνδρα ὡς πρότερον, ἀλλὰ τὴν ὀργὴν ἐφ' ἑαυτὴν ἐπέφερε.
Οὕτως δὴ ἦν οἴκοθεν αἱ φωναὶ καὶ αἱ πράξεις, ὥστε οὐδέ πρὸς οἴκους μήτε πρὸς φίλους ἔμενεν ἡσυχία· ψυχῆς δὲ τὰ ἐνίων ἐπὶ βίαια ὦσαν. Ἡ Μήδεια δὲ μὴν ἐκ τῶν ἐπινομιῶν μεγάλων οὐκ ἔτι ἔλειπε, ἀλλὰ μᾶλλον ἐζήτει βλάβην τινὰ καὶ τῆς ἑαυτῆς ἀντίδοσιν.
Ταῦτα γὰρ οὐκ ἂν ἦσαν εἰ μή τις ἀμέλειαν ἡμῖν ἐξέδειξεν ἢ βραδυτέρην βουλήν. Ἡ γὰρ πόλις καὶ οἱ νόμοι πείθουσιν ἀνθρώπους, ἀλλ' ἡ ὀργὴ καὶ ὁ πόθος ταῦτα καταλύουσιν. Καὶ οἵα δὴ τὰ ἔργα γενήσεται, οὐδεὶς οἶδεν πρὶν ἑορτὴν ἢ κρίσιν ἔχειν.
Ὅθεν καὶ ἡ Μήδεια, γυνὴ σοφὴ μὲν ἀλλὰ πικραμένη, ἐπὶ δόλῳ καὶ ἐπὶ βιαίοις μέσοις ἐπιτείνει τὰς ἐπιβουλάς. Ἐμοὶ δὲ δοκεῖ βραχέα μὲν εἶναι τὰ τῶν έργων, οὐ μὰ Δελφοῖς ἀλλὰ ἐν ταῖς καρδίαις τῶν ἀνθρώπων μένειν οἷον σημεῖον.
Τὰ ἔνδον οὖν οὕτω πεπραγμένα ἔχουσιν· σὺ δὲ, ὦ θεὰ, ἴσθι ταῦτα καὶ σῶζε ἡμᾶς· ἔτι γὰρ μέγα καὶ δεινὸν ἔργον πάρεστιν ὃ μέλλει γενέσθαι, οὐκ ἂν ἄρα σιωπᾶν ἔχοιμεν.