Χορός. Ξάνθιππος: Μολών γ' οὖν, ὦ παῖ, μὴ μάλα πολὺν χρόνον ἐν φιλονεικίᾳ, μηδὲ ῥῆμα πολλὸν ἐν ὀργῇ χαλινούμενος, ἀλλὰ μὴν ἔξελθε καὶ εὖ ποίει, ἀγαθόν τι, καὶ ἰδού, ὅτι τὸ θείοιο κοινόν ἐστιν·
Διόνυσος: Οὐ γὰρ ἀνθρώπων θέμις ἐστίν, ἀλλὰ τοῖς θεοῖς, καίτοι μὴν ἔγωγε γένους ἐμὸν οὐκ ἀπώλεσα, ἀλλ’ ἐπὶ γῆς ἔμεινα ζωὴν ἔχων, καὶ νῦν ὥδε προσέρχομαι, αὐτὸς Διόνυσος, τὸν οἶδα, ὅς τε γεννᾶται ἐκ Διὸς καὶ Σεμέλης,
Διόνυσος: Σεμέλης ἦν Θήβας θυγάτρα, ἣν ἐραστὴς ἔασεν Ζεύς. ἡ μήτηρ ἐν Ἀίδαν αὐτὴν ἔγνω, ὅτε χάριτι καὶ μαντείᾳ τῷ θεῷ συνεφίλει. Οἱ δὲ ἄλλοι ἀνθρώπων, οἵπερ ἐν Ἀΐδα τετέλεσθαι νόμιζον, ἐπακούσαντες εἶπον ὅτι μὰ τὸν Δία οὐ κατὰ δήλον γάρ ἐστιν τὸ γεγονός·
Διόνυσος: Οὐκέτι τοίνυν ἐπιτρέψω τῇ ἀμελείᾳ, ἀλλ' ἐπὶ τῶν βουλῶν ἀναστὰς ἔρχομαι ἀναιρεῖν τοὺς ἀπειθοῦντας, ἰδίως δὲ Πενθέα, ὃς βασιλεύει Θήβας καὶ οὐ θέλει ἀναγνώσασθαι τὴν ἐμὴν δύναμιν, ἀλλὰ χλευάζει μαινόμενους γυναικῶν ὡς ἄτομα παρεκβάλλειν.
Διόνυσος: Ἔπειτα τὸ οἶκον Καιδαμοῦ καὶ τὰς πόλεις ὅσας ἀπητήσατο μηδὲν θεοῦ πιστεύειν, ἔργα ποιήσω τὰς ἁμάξαν τῶν τιμωριῶν, καὶ ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς μου ἔσομαι εὐσεβῶς ἐπιτείνων τῷ νόμῳ τῷ ἐμῷ·
Χορός: Εὐκλεὲς τὸν θεὸν, οὗτος ἀνεῖλεν αὐτὸν Ἀσίας παιδείας, ἐν ἑῷδι δ' ἐν ὄψει πᾶσιν ἐσημείωτο. Ὅθεν ἐγὼ καὶ τὰ ἄλλα τὰ βακχικά, ἐν δόμοις ὑμῶν ἔτι ποιήσομαι, οὐ γὰρ ἀφελὼν ἔρευνάς τε καὶ λαμπρότητα,
Διόνυσος: Ἵνα δὴ οὐ μὴ τὸν αὐτὸν ἄνδρα Πενθέα ὑπὲρ τῶν ἀνόμων ἐπιτιμήσω, ἀλλὰ πρῶτον μιν μέμψομαι ἐπ᾽ εὐσεβείᾳ, ὅπως οὐκ ἔχῃ τὸν νόμον μου ἐν συνείδει, καὶ πρὸς τὰς μαινόμενας γυναικὰς ἐν ὄρεσιν ἀνασπείρω τὸν ὅρκον τῆς τιμωρίας.
Διόνυσος: Οὕτω τοίνυν συμβαίνει, ὅταν θεός τινα ἐπιδημεῖ, οὐκ ἐχθρὰν ὡς ἀνθρώπους αἰτιῶμαι, ἀλλὰ τὴν ἀπίστειαν καὶ ἀνοίαν· οὕτως δὴ κρείττων ἐστίν, ἵνα ποινὴν ἐπὶ τῷ ἀνόμῳ θέσω.
Χορός: Ἀλλὰ νῦν ὑπὲρ τοῦ μαντείου καὶ τῆς λατρείας σου, θεῖε, ἡμεῖς ἀναφαινομένως ἔσμεν· δέξαι τὰς ἐπαινέσεις, καὶ τὰ έργα σου ἐν Ἀργείᾳ καὶ Θήβαις ἀναλαμπειν.