Ἄνδρες ἄριστοι τῶν Ἀθηναίων, θεῶν ὑμᾶς ἔχειν ἀγαθοὺς ἐρῶ. ὑμεῖς οἱ θεοὺς ἔχειτε τοὺς μὲν ἐραστάς, τοὺς δὲ ἐθεράποντας, τοὺς δὲ ἑκατέρους: ἀλλὰ μὴν ἀκούσατε τὴν ἡμέραν, ἣν ἔδειξα ὑμῖν, ὅπως ἂν οὐκ ἀμελήσητε τῆς ἡμέρας ταύτης.
Ἐγώ εἰμι Ἄρτεμις, ἣν οὐδεὶς ἄλλος ἔχει τὰς αἰτίας τῶν παρθενικών: ἐγὼ μὲν ἐπαθαίνας, ἣν οὐκ ἐθέλω, ἀλλὰ τὴν αἰτεῖν ἐπὶ τῷ Διὶ σκέπτομαι, ὅπως ὑμεῖς ἂν μὴ λυθῆτε τὰ ἔργα μου.
Ἐν δὲ τῇ Πρυτανείᾳ γενομένης τελετῆς, ἣν οἱ Ἀθήναιοι ἔχουσιν ὑπὲρ ἐμοῦ, ὁ λόγος ὑμῶν ἐπέστη, καὶ ἐδόξασε ἡ πόλις μοι εὐσεβῶς προσάγειν τὰ δῶρα.
Ἀλλὰ μὴν ἰδοὺ τῶν ἀθετήσαντων ἡ ἀσέβεια πᾶσιν ἐπεστράφη: οἱ γὰρ τὸν ἱερὸν Ἀσκληπιὸν κἀγὼ ἁγνότερον ἔτι ἔχουσιν, οἳ τῆς παρθενίας μου ἐλάχιστον σεβόμενοι ἦσαν.
Ἄλλοι μὲν τῶν ἡμετέρων ἑταίρων ὑμῖν λέγουσιν ὅτι ὁ νεανίας ὁ Ἱππόλυτος, τῷ ὀνόματι λεγόμενος, ὑπὸ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Φαίνιας ἐπαινεῖται· οὗτος δὲ τῇ ἐμῇ σπουδῇ ἐναντίως ἔκρινεν.
Ὁ δὲ Ἱππόλυτος, ὡς λέγουσιν, τῆς παρθενίας τὰς ἐπιτελέσεις ἀπηλλαγμένος, τὰς ἀνακλήσεις καὶ τὰς ὁμολογίας τῶν ἔργων ἐδίδαξε, καὶ τοῦτο ἤνδρευσεν ἵν᾽ ἐμοὶ ἀναντιρρησίως προσφέρειν τιμήν.
Ὡς δὲ ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἔλεγε περὶ τοῦ νέου, ἐνταῦθα ἦλθε ἡ ἐπιμονὴ μου· οὐ γὰρ ἔδει τὸν ἱερὸν τῆς παρθενίας ἀφεῖναι, ἀλλὰ τοῖς ὅρκοις τῶν θεῶν προσήκειν σεβασθῆναι.
Τί δ᾽ ἄρα νῦν; ὅταν ἄνθρωποι τὰ θεία ἄβουλοι μὴ τηροῦσιν, ὑμεῖς οἱ ἄριστοι τῆς πόλεως μὴ ἀμέλητε τῶν θυσιῶν, ἀλλ᾽ ὑποδείξατε τοῖς νέοις τὰ τῆς θεῶν ὁσιώματα.
Τοῖς μὲν ἄλλοις ὄντες παραινέσεσιν ἀκούσετε, ἐλπίζω δέ, οἷς δὲ παρῃτήσομαι, τοῖς ἐχθροῖς οὐκ ἂν ἐπιτρέψω τὸν ἀσεβῆ λογισμόν.