Quod autem dicere debeam, cum ad imitationem redeam, primo exponam. Nullo animi motu, nullo studio aut voluptate aut contumelia allectatus, omnis orator codicillos alios ac libros legendos habebat; ex quibus, quicquid aut latuit aut placuit, simul atque in animo atque memoria receptum erat, in priorem habitum lingua justificabatur; nec id tantum attendebant, ut eadem quasi forma servaretur, sed ut etiam ea virtus, qua illud recte dictum est, simul transferretur.
Imitandi enim natura est, ut qui prius sunt nostri duces atque exempla, eos sequamur; etenim nec quisquam ad probandum valet, si ea lex probata non fuerit, nec ad exemplum duci possumus, nisi scriptis vel dictis patefecit. Haec itaque instituta sunt, ut legatur a puero Graecorum et Latinorum, ut assuescat voce et legato atque castigatione verborum; neque enim in ipso solum legendi est usus, sed etiam in secundo et postremo labore, quo id quod lectum est ex more nostro fit, in ipso oratoriatur.
Quamobrem non modo istis laudibus, sed etiam retinendis, curanda est lectio. Multi enim lectores sunt qui aestimatione carent: ad multam legentium materiam intenti, non bona eligit, sed multa; unde fit, ut nec animus delectetur nec memoria opitulatur. Itaque primum eo modo eligenda sunt, ut natura oratoris accommodentur; postremo ea tradenda sunt ordine et diligentia, ut studiose recitata imitentur illi, qui studium habent.
Praeterea videndum est, quo modo legatur. Nam non est idem, si quis librum silentio perlegerit, aut iterum atque iterum audiendo recitaverit, aut voce clara pronuntiet; alii enim si auditu tantum inhæreant, alii si voce instituantur, alii si oculis legant. Itaque convenerat, ut poetae et oratores primum voce docti, deinde silentio legendi consuerint; quod multum valet, cum voce dicendi ars melius in animo figatur.
Ad summam, imitari non est simpliciter imitari verbum aut sententiam, sed naturam ac mechanismum illius cuius imitamur, ut et nostri usu aptetur; atque ita disciplinae pars est maior quam obvium est, ut in hac exercitatione non modo sermo describatur, sed ingenii etiam figura et animi habitus capiatur.
Hinc etiam oratorum studiis confirmandus est tum modus legendi tum modus transferendi: legendo enim omnia quoque aptando ac temperando ad proprium sensum resecanda sunt; nec tantum imitandis ceteris verbis atque sententiis, sed etiam temperamento et ordine et pondere, quibus id magni est ligatum. Sic enim orator per imitationem suam non est factus alter, sed se ipse meliorem effecit.