Ἀνδρῶν ἀγωνιζομένων καὶ πόλεων τῶν μεγάλων, ὦ ξένε, ἔργα μέγιστα τε καὶ χαλεπὰ πολλὰ μὴ ἀγνοεῖς. ἐγὼ μὲν οὖν σημεῖα πρῶτα λέξω τὰ τῆς Τρωΐδος ἔργα, ἃ μὲν ὑπὸ ζυγῆς σιδηρᾶς ἤγοντο, ἃ δὲ πρὸς ἀνδρῶν ἀρετὴν ἐνιστεῖτο.
ἔτι γὰρ ἔμεινεν ἐν θανάτῳ καὶ πᾶσι βροτοῖς ἀγάπη, ἐπεὶ πρὸ πᾶν ἐπὶ χθονὶν οὐκ ἔστιν ἀθάνατος, καὶ πᾶς ὁ βίος ὡς ἄνευρος ὑποκρίνεται· τοῦτο μὲν οὖν προειρήσομεν.
οἳ πρῶτοι Τροίην εἱλόντες ἄσαντες ἐνικῶσιν, ἀλλὰ πόλιν ἐπὶ πολλῷ ἔργῳ περιβεβήκασιν, καὶ πολλοῖς δὲ παθὼν ἄλυσιν ἔσχον. νῦν δὲ τῶν πεσόντων καὶ τῶν ἐγκαυθέντων ὄλβος οὐκέτι.
ἡ γὰρ ἀνθρώπων μοῖρα παντοδαπῶς ἔχει: ὅταν τὰ μεγὰ θεῶν ἐπιτείνηται, ταῦτα καὶ τὰ μικρὰ συμβαίνειν κατεργάζεται. οἱ δ᾽ ἐν τῇ πόλει καθελόντες πόλλους ἐγενώντο κακοὺς ἔργοις, καὶ τὰ οἰκτιρμὰτα ἔπλεσκον.
οὕτως ἦν Τροίη: πόλις ποθητή, πλούτῳ τε καὶ τιμῇ διαπρέπουσα, ἀλλὰ εἰς ἄλλην μοῖραν ἦλθε διὰ τῶν ἀνδρῶν ἁμαρτημάτων. ἡ δὲ ῥόδος τῶν παιῶνων ἐσβέννυτο, καὶ οἱ ἄνθρωποι πάσχοντες ἐν τῷ γίνεται τὴν μόλυνσιν.
τὰ δὲ ἔργα τῶν ἡρώων, οἷα Ἀχιλλεύς καὶ Ἀγαμέμνων, ὑπάρχειν φαίνονται ἐν τοῖς μύθοις· οἱ μὲν τὰ καλὰ προσηγορεύοντο, οἱ δὲ τὰ κακὰ ἐπιτεῖνοντες. οὐδὲ γὰρ ἡ δικαιοσύνη ἀπείργεν ὅλον τὸ κακόν.
νῦν οἱ ἐπιζῶντες Τρῶες ἄπληστοι καὶ ἀνάξιοι τῆς σωτηρίας, γυναῖκες δ᾽ ἔτι πενθοῦσαι καὶ τὰ ἐρεῖα τεθλιμμένα. ἐγὼ δὲ τὰ δεινὰ τούτων διηγησάμενος ἐπιχειρῶ τὸ δράμα προδείξαι.
ἔσται οὖν ἡ θεατρικὴ παράστασις αὕτη μάρτυς τῶν παθημάτων· μήτε γὰρ χρόνος ἰάσεως προσφέρει πρὸς ἄμεσον, μήτε συγγνώμη τὰς ἁμαρτίας ἀφορίζει· μόνοις λέγοις ἐν ἀντιλήψει ἔσεσθαι τὰς τύχας.
οἷον οὖν τὰ παρόντα ἔργα ἀκούσας ἔσται πικρὸν ἡμῖν τὸ στήθεος, ἀλλὰ χρὴ μὴ ἐνδημεῖσθαι τῇ ψυχῇ ἡσυχίαν· ἔτι δ᾽ ἄλλοις ἔργοις σὺν ὀργῇ ἐπιτείνεσθαι.