Summa Theologiae, Prima Pars, Quaestio 39, Articulus 8

Ad secundum dicendum, Quod pulchritudo in genere cognoscibilis est: secundum quod est aliquid per se cognoscibile, hoc modo est pulchrum; sed cognoscibilia dividuntur in consideratione cognoscentis in duas species: una est in actu intellectus, ut dum percipit habitum, qui est signatum in rebus; altera est in objecto per cognoscibilia praesentia, qui est veritas rei in ostensione suam. Veritas autem rei consideratur dupliciter: una est secundum ordinem causae formalis, et sic est in genere pulchritudinis; alia est secundum ordinem cognitionis, et sic est in genere veritatis. Sic ergo pulchrum primo ordine est habitudinis quae attenditur a sensu quoad speciem et ordinem rerum, et in hoc ordine est species eius cognoscibilis, ut idem pulchrum sit cognitum a sensu; sed pulchrum etiam est in ordine ad intellectum et ab eo cognoscibile ut exsistens secundum veritatem rei manifestam in cognitione, et sic est ipsa claritas et splendor veritatis. Unde etiam quidam dicunt quod pulchritudo proprie est claritas rerum. Sed quodammodo oportet distinguere: namvisio pulchri in ordine ad sensum est species quae perficit sensum; in ordine ad intellectum vero, claritas quae perficit intellectum est veritas rei; et utraque conveniunt in pulchro.