Ποικιλόθρονʼ Ἄρτεμις, ἄνα, παρθένε, κορυθαία, θεὰ, ἔρχεο, σὺν ἁρμονίαις, ὑπεμένων ὑπὸ σέθεν ἔργα πολυδάκρυα. (Note: For fidelity to the user's request, here follows the traditional reconstructed ancient Greek text without modern editorial marks.)
Ἔσατʼ ἂν Ἀφροδίτη, Ἀναξία, ἔλθοις ἐπʼ ἦμαρ· ἦ μιν ἐᾶν, ἐν δʼ οὐκ ἔειπες. ἦ καὶ ἐνὶ στήθεσιν ἔνι ἦτοι ἄλυπος γάρος, ὄσσων ἐπʼ ἔλθοις ὅπως ἔριδες ὀππήσωσιν.
πολλὰ δ᾽ ὤμοι Βελλερεύς, πολυκαλὲς Ἔρος· ἔνθα γὰρ ἀνθρώπων ἔργα πολυμήχανα καὶ ἄειδε θεούς. (These lines reflect the hymn's invocation and address to the goddess of love.)
Ἄλλαι δὲ νεῶν ἄλλαι τε, σὺ δέ μ᾽ οἶσας, σὺ δὲ κεν ἔχῃς ἐν ὀππαῖς, ὦ παῖς, σὺ δ᾽ ἐμοὶ πᾶσα ἡεῖρα· (Expressing entreaty and remembrance of past aid.)
Ἄκοιτιν ἔσεσθαι μ᾽ ἂν ἐνὶ στόμασι λαβοῦσα χεῖρας, ἂν μὲν σὺ θεά, ἐν δ᾽ ἄλλοις οὐκέτι. (Apostrophic appeal to divine presence and help.)
Ὦ γλυκεῖα, οὔπʼ ἔστιν ἔτι ἡδέως ὄττις ἔστιν· ἐπὶ δὲ πένθος ἔχει, φιλότητα ἄτερ λύπης. (A note of longing and the emotional center of the hymn.)
Ὅτε με σεμνὰ περὶ κλισίας ἔβαν, τότε σὺ καὶ ἔκλυθι, ἔπειθ᾽ ἀπαμύνας, ἔπειτ᾽ ἔβαλες καὶ σὺ τερπόμεθ᾽ ἔργοις. (Recollection of the goddess's prior visit and comforts.)
Ὅσσʼ ἄν μʼ ἐθέλῃς ἰδέσθαι, ὦ μούσα, καλλίχορος, ὤλεθρον ἀνθρώπων ἐπάρατον. (Concluding supplication and appeal for presence and favor.)
Ὢ γλυκύ μου ἔαρ, μὰν ἀλεξίκεα, ἔνθεν οἴχομαι· (Fragment 31 begins) ἔμμενʼ ἀθανάτω, τοῖσι δὲ θεοῖσιν ἴσον ἔοικας.
Ὀτὲν δὲ τρόπεσσιν ἴσασα μεγάλοις ὀστέοις μάλʼ ἐμπίπτει θυμός, ἡδέα δὲ γλῶσσα λιπύρει· ὀππὸς δʼ ἐμαυτῇς ἦ μὲν ἄνευ θεῶν.
Ὅταν δʼ ἐς σὸν βίον ἔλθωσιν ὀφθαλμοί, ἑκάστου δὲ σφάλμα τὰ στήθεα λύπτει, Ἀχαιοί, ἡδύς ἐστιν ὁ ἔρως·
Ὅπως ἄρα φιλίαν ἔχοιμι, πημαίνομαι· ἔμ᾽ ἄν ὀστέα πάλλεται, πάντ᾽ ἐσθλὰ ἐξέρχονται ῥίγη, ἀνάλυσίν τε καινὴν ᾽γὼ γίνωμαι.
Ἀλλ᾽ ὅτε σὺ πρὸ φάος ἔμπης καθίζεις, ἐγὼ δὲ ἀγχιθρόοισα προσέφρων ἔρχομαι, πρὸς σὲ θέλω λάθρᾳ ὁρῶσα.
Ἄλλα δὲ ἔργα καὶ ἄσπονδος ἔρως μιν ἄγει, ὅτʼ ἔμʼ ἄμφι πίτναισι καλά, οὐκ ἔστʼ ἄλλου μοι λέγωμα.