Οὐκ ἂν ἐγὼ Θεογονίης ἀρχὰς ὑπὲρ σωμάτων οἴσομαι, οὐδὲ πολυπραγμονήσομαι περὶ ἀρχῆς ἀνθρώπων· οἵῳ γὰρ ἔχουσιν εὔκαστοι τοιόνδε βίον, οὐδεὶς ἀκοῦσαι ἐθέλει τῶν ἄλλων ἔργων.
Μέγας ἐν μέσῃ πόλει ἔχει τὰς εὐθύμους ἐν ἀνθρώποις Ἡγεμονίας, καὶ μάλιστα τὰν φύσιν ὑπερβαίνων ἐπὶ τὰ καλά, ὅταν ἄν δραστήριος ὢν ἀνὴρ ᾖ δυνατὸς τῷ βίῳ καὶ τὰ θεῖα συμβάλλῃ φρονίμως.
Κύκλῳ δὲ πᾶσα μακαρία ὑπάρχει χρῆσις, ὅπως ἕκαστον ἔργον ἐν καιρῷ τελεῖται, καὶ ὅσα τὰ κρείττω τυγχάνει, ταῦτα μάλιστα ἐπαινεῖσθαι. Τίς γὰρ ἂν τοὺς ἀέκοντας καλεῖ, ἢ τίς οὐ τὸν ὅπλον ἀνδρὸς ἐν ἀγῶνι δοκιμάζει;
Ἴδης δ᾽ ἐπὶ νείκεσιν ἔχει τὰς ἀρχὰς, ὅπως ἄν ποτ᾽ ἀνήρ τις φθονικὸς γενόμενος μισήσει τὸν πλούτον· οὐ γάρ ποτε ἀνόμως ἀγαθῷ ῥᾷον γίγνεται τὸ κλέος, ἢ οὗ ἔργον καλόν.
Ἀλλὰ τὸν ἐν Ὀλυμπίᾳ χρυσὸν ἐν χεῖσιν ἔχοντα, ὅστις Ἡρακλέην ἀφ᾽ Ἡρακόλεος γενεάς ἐνιαυτῶν ἐτίσει, εὔχρηστον ἐπαινέσομεν· ὁ γὰρ ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐν ἀρετῇ τετιμημένους καὶ θεοὺς ςυμφορούμενος καταυγάζεται.
Ἤδη μὲν οὖν τὴν πόλιν ἡδὺν ὑψίπολιν ὕμνοις ἐπαινωμένην ὑφέξομαι· πολλὸν γὰρ ἐν χρηστοῖς ἀγαθῶν ἔργων τὸ ἔργον, ὅταν εὐτυχοῦσα δύναται τὸν ἄνδρα μικρὸν μέγαν ποιῆσαι.
Ὅθεν εὐφροσύνην ὑμνήσωμεν, ὅπως ἐπ᾽ ἀκαιρίᾳ δόξαι ἐλαύνειν, καὶ τὰ μὲν ἐπιτελέσματά τε καὶ τὰ παραπλήσια πᾶσιν ἐπαινέσι πρὸς θεῶν ἔργα πυνθάνονται.
Διὸ καὶ τοῖς τοιούτοις ἀνθρώποις εὔχομαι χάριν, οὐχ ἥκιστα τῇ μνήμῃ εἰς μελλούσας γενεὰς· ὅπως γὰρ τὸ ἔργον ἐν ἀνδρείᾳ καὶ σωφροσύνη σῴζεται, οὕτω μὴ ποτὲ καταλειφθῇ ἀνυπόστατον.
Καὶ νῦν ἡμῖν ἐπὶ χείλεσιν ἔστω τὸ ψῆμα τῆς ἀσπίδος, ὅπως ἔστω τὴν ἔνδον ἐπισκοπῆν, καὶ τὰ καλὰ ἔργα τῆς ἡμέρας ἐπευφήμονται, ἵνα μὴ ἐμπεδώσῃ ἡ τυχὸς ὕβρις.
Ἐπεὶ τὰ πρὸς θεούς οὐκ ἔλαττον εἴη τὸ μὲν σῶφρον, ἢ τὸ μὲν ἀνὴρ ἔχων τὴν αἰτίαν τῶν καλῶν, ἐπαινεῖσθαι δεῖ τὸν ἄρχοντα, ὅστις τοῖς ὑπὲρ πόλιν παιδίοις ἀγαθοῖς ἔνδεικνυται.
Διόπερ ἡ δόξα τοιαύτη νῦν ἐν Ὀλυμπίᾳ παρεῖσι, ὅπου τὸ ἄριστον ἐν ἀνθρώπῳ ἐνδεικνύεται, καὶ τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς ἀναφαίνεταί τε καὶ τιμᾶται· καὶ ἡ πόλις ἡ ἐπαινουμένη ὑπ᾽ ἀνδρῶν ἐπαναγίνεται.