Τὴν ἔνθα μὲν Μόψος ἦν ἀείδειν ἐν ὕλαισιν ἐπὶ πνεύματι ἁρμονίᾳ, Τύρσιν δὲ ἐνὶ μαθημάτων ἦν ἐνὶ ἔργοις, ἑτέρων ἐρχομένων ἕπεται ἦχεσσιν ἀνὴρ εὐρύοπα Ζηνὸς θεῖος·
Μόψος μὲν οὖν εἶπε: «Ἄγε, Δάφνι, ποίησον ὕμνον· ἀκούσω δὲ σὺν ἀγαθοῖς ὑμνοῖς ἢν ᾖς ἀοιδός. Ποῖος ἂν ἡμῖν ὕμνον ἐνὶ ὀρεσίποδαις ἐπιδώσῃσιν, ἢν ᾖ σὺν ἀοιδῇ;»
Δάφνις δ᾽ ἀντέλεγεν: «Μάντις μοι, οὐκ ἂν ἀγάννιπτοι· ἀλλ᾽ ἄρτι μᾶλλον τὸν ἄλλον ὑμνῆσαι ἔγωγε βούλομαι. Εἰ δ᾽ ἔτι δῖος ἀνήρ ἐστίν, ἄκουσον, Μόψε, τὸν λόγον.»
Εἶπε δὲ Μόψος: «Ἐγὼ μὲν οὖν ἀκούσω· σοι δὲ προσάκουσον, ὦ Δάφνι, ὅπως ποτινίσῃς ἀοιδὴν καὶ γλυκείαν ἔχῃς φωνήν.»
Τότε Δάφνις ἤρξατο· «Πάτερ Ὀβίων᾽ ἄρχε, ἔην ποτε, ὅτε ἐγὼ νεώτερος, ἦ μοι τὰν τίκτειν ἔδοξεν· νυνὶ δ᾽ ἔτι πάντα μελετῶ τὰ περὶ τῆς Μούσης.»
Καὶ ὅτε οὖν τὸν ὕμνον τελευτᾷ, Δάφνις ἐπεκρίνατο: «Ἔγωγε μὲν ἔγωγε οἷος ἐγὼ οὐκ ἔχω χαλεπόν, ἀλλ᾽ ἂν μὴ μάχαιραν ἔχοιμ᾽ ἐν τῷ στόματι, οὐδεὶς ἐνὶ τῇ ἀγορᾷ ἐμοὶ ἐνικήσειε.»
Οἱ δὲ πάλιν ἄλληλοι ἀγώνας ἐποίησαν, ὡς ἔμαθον ἑκουσίως· καὶ ἕκαστος ἐν ἐπινίκοις ἦχοις ὕμνους προσηύξατο.
Μόψος δὲ τελευτῶν ἀνέκρινεν ὅπως ἂν εἴη κρείττων· καὶ ἔκρινε Δάφνιν τὸν ὕμνον ἔχοντα πλείω τῶν λοιπῶν χάρις.