Iam tum mihi postero die domum reversus defessus viae, quasi quibusdam metustus, quippe qui subinde etiam noctibus vigilem faceret studium, corpus aliquantulum quieti dedi et velut ut admonitus somno me uni coepi indulgeri. Sed cum aures tunc etiam adclamationes, cachinnationes, ululationes atque aliorum strepitus cognoscerem, quasi omnia in urbe canora, rursus animum erexi et surgere coepi.
Ad quos cum colloquium traduxisset rursum, mihi quidam ex familiaribus Trimalchionis nuntiatum est ephemeridem conviviorum uxoribus praeparari, atque ut pater familias ipse cenam pararet, nec aliter ac si triumphus aut ludi esset, omnia instructa esse minime dissimilia. Hoc audito, impetus huius novae rei me compulit ut pone somnum statim me praepararem et ad spectaculum accederem.
Quo cum venissem, iam iamque iamque domus illa, cuius magnitudo ac structura nullam habebat parvitatem, conspiciebatur: marmoribus et fictilibus picturis, columnis aureis, orbitis auro repleti, et in cubiculis variis imagines naturae quasi viventes depictae - tanta opulentia ut quisque obstupefieret. Hic Trimalchio cum uxore et familia, et multis clientibus et hospitibus circa mensas congregatis, ad conversationem ac risum se dabat.
Trimalchio ipse, vir praegracilis, enormis, vultu laeto et digitis crassioribus, super lectum recumbebat, super pulvinaria ornatus tunicis multicoloribus; cuius sermo acer, ridiculus ac pariter severus, multum delectabat ac simul offendebat. Iste cum ad nos accessisset, nos omnes quasi in una persona adloquebatur et laudes in lingua vulgari et bombastica iactabat.
Prima cena ingens exhibita est: cibaria ex omnibus partibus, pisces et carnes, dulcia et condimentorum copia. Mensae circumdisposito scaenam faciunt, servorum numerus interminabilis, pocula plena, fumus aromaticus et cantus. Omnes laudabant illam largitionem; rursus tamen quandam obscenitatem in gestu et sermone Trimalchionis animadvertebant, quae satiram illam ac flagitium ostendebat.