Parcus deorum cultor et infrequens, Quirites, ruris meus bonus et idem, si quando, messes, uulgus, habitus, mores; nam modo cum mitia contuderet flore buxum, nunc ad exitium puppes rapuere rates; sementem cum semel demere, semper ut metuant, populus iners est; at reges et recti castra alta tenent.
Mecum erit; cur, siqua early culpa, calor amoris et si praeceps in artes, peccat, inclinat; ausus non equidem , ut puto, mihi leges, nec carmina, nec arma, nec divos; sed quae me iuvant, doctus amore,.
Si mihi dicat ille, 'tu stulte' — cuius ego mores, non ille meus — 'curris ad amorem, non ad officium', dixerit: 'sed de me, de me quaeritur, non de tuo ritu. Sum dives, an pauper? sensus est; te die, te nocte, torret amor; cuius culpa me memini, sed qui decet, inquit, ut caveas; desiste, et faustos annos incipe, et numquam amplius ad me revertere.'
Nunc ego credidi meam, quoniam demptus amore, esse pudorem, atque hominem timidum; modo cum lacrimis Cynthiae, modo cum fallaci sensu, animus in tenebris. Nunc ego te laudem, tu me amas; nunc te posco, nunc quaero; nunc ego te, tu mihi, saepe quid dixeris, inermis, inproba, quod me putas, dabo, utinam, si possim, armis.
Iam me non minore suo, sed majoribus, doctus amor, et nota puellae vulnera norunt. Nunc quoque sensus et iurgia, nunc quoque preces et vota, nunc quoque luctus et gaudia; et quotiens in me dextra premitur, aut qualia, si forte aliqua, accidunt, iammemini, et quisquam, an me, putet esse datum? nec me decet spoderae, siquidem non est; cultus et animo, et ore, et pede, et manibus, et bracchiis, et pectore, et corde.
Me leges, me bella, me iuvenum retro gradus; feror in castris longis, sed meis erigunt arma: quin etiam si forte timor, si fors quamvis vacet ira, tamen ipsa meum reget amorem; nec beatae meae decet esse desidiae, nec mihi quicquam praestat blanditiae; at mihi dulcia vota, et blanda nec fera nec dura, sola mihi placent, sola; atque ita meum, quoniam est, iterumque, potens vincere, et stupet et prono corpore, et ardentis conscia linguae.