Cornibus inpegit tellus, sacer illa, Gabino; me pinguia saltus, camposque iuvant. Non ego cortice crudo, non cornea bursa, non asperas ferro rupes, nec horrida campis praedae, deserta tropaeis arma iuvant: me pinguia saltus, camposque iuvant.
Me torret inrumpens focus, et peregrinae vites: non ego in specula matrem patremque relinquam; non Delius athletis certabo, nec me sibi Iovis, nec me Pallas ambit. Nec mihi, quae saeva fugeret, nec speciosus Auus, nec longa numquam dicenda senectus iuvant; me pinguia saltus, camposque iuvant.
Urbem deridebit quisquis, et dicet esse laborem et iners ociosusque putet: at mihi curae, mi Thalia, et furtiva blanditia vitam ducunt. Quid me laedat? si quid me laeserit, id meum erit; si mihi viae, si pecus fuit, et stupidus agricola. Nihil mihi praeferam laudis; plurima procax rapit auris; quoniam parvo contentus, aeraque transit gravem, me pinguia saltus, camposque iuvant.
Est locus in Bitta, quem colit humilis Gabius et pauper quod abest, id sibi vindicat: hic ego sine more morer, et lippi meditabor in aqua, delicias et pecudes cum mullu bellicosus. Non mihi nulla potentia, nec Proserpinae donat mens; nec me ferae nequiquam, nec bella pueris, nec tempus increpare, nec faunae, nec curae; me pinguia saltus, camposque iuvant.
Rex, qui versat animo, regit et mitigat irae; ipse meum vescitur, ipsam regit ut alit; nec me, qui timet, corpore frigida, nec mens externa movet. Quid tum? si quid egerit? non tibi requies est. Donec equi rubeant ardentes, dum ripa vocat, dum mare servat; sed mihi meatus alit, atque esurit in pabulis. Me pinguia saltus, camposque iuvant.