Non amo te, Sabidi, nec possum dicere quare: / Hoc tantum possum dicere, non amo te. / Mulier formosa et quamvis sit in specula vultus, / Cur tamen in nobis tantum dispereat amor? / Non amo te, Sabidi: nec possum dicere quare. / Hoc tantum possum dicere, non amo te.
Nuper cum venisset ad me pauper amici / Qui tumulo pactus est habere locum: / 'Da', inquit, 'aurum, da mihi, quo tibi'—et ergo / Aurum habet, nec vivit qui prius erat.'
Cuiusvis hominis est errare, nullius nisi insipientis in errore perseverare: / Hunc volo commemorare, quoniam, cum saepe convenissemus, / Te videns, amice, semper mente abeundi sum; / Nam saepe me dediti tibi similis fuit, sed non modo pacto.
Non exspectes solem neque ventos uti dederis; / Aurum idem, quod habes, tibi non faciet honorem; / Si vis amorem, muta mores; non pinguia verba / Tua dabunt amori suam remque potentem.
Quid me iuvat, praecipue quod tu me habes amicum, / Si ventri es idem et conche, et pectore vacas? / Si tibi nihil prodest, idcirco cur amare putes? / Amicus erat, sed gemitus et vox sub iugis erat.
Utraque pars facta est: et nos et illi laudemur; / Atque ego, cum ferias, semper sum ante tuas; / Tu tamen in palimpsesto scribis et derides / Quod non est pretiosum nisi mihi amicitia.
Nil ego viso peribam, tecum si modo viverem, / Sed cum te vidissem, fratres irascebant mihi; / Cur iam non amabunt, si vivere sinis? / Amor est ut hic mortalis; nulla est coniunctio sempiterna.