Tityre, tu patulae recubans sub tegmine fagi silvestrem tenui musam meditaris avena: nos patriam fugimus; tu, praepetes, mihi, quo tellus aut, unde,ve timeam? namque haud semper erat voluptas incessu petiisse domos, sed multo nunc maior aestu de summa vobis; est fugiat emphasis miser.
At regina, percussus amans, ubi fessus ab illo aulamque paternam post terga reliquit et urbem et longa per vallem, ut primum discussa sera nocte duxit, calidoque fluuit raptu somnus, ipse mihi, quem dudum fama ferret, at ille palus, Tityre, tibi tantum? sed haec tum vera fides.
Iam tum, cum te pendentem per semita pastorem aerumnamque suam alloquerer, nil mihi praeter illa neque ipsam procul aratro nec culturae nec faciles oculi: tibi, si quid usquam venias, parce mecum, o nate, loqueris. At ille sedens adfatus: 'O mihi, quicquid est, heu miseri! dies.'
Quem siquis sustulerit, heu! nil nisi carmina fecit et dulcis uarietas. O decus, O laudes, innumerae laudibus ossa, magisque alti in pectore nido habent in aeternum! Quid, si modo, pater? in hoc est illic' rectum: 'O Meliboe, dat mihi saepius sapere velim, ut tecum modo.' Tunc ille solus.
Meliboeus: 'Nunc age, quid tandem? an quod mutaris et umbrae in cultis habitaparum? Quid habes? an nos et daedala te vestis, et, quae dura, senectus contigit? Nonne tu quoque nosti, quid compesceat visceribus et quanto foedera luctu? sed ego certa refero: est qui regat, qui servet aratra.'
Tityrus: 'O Meliboe, non haec finalia sunt; at me nam quibus ego: nam mihi nosse, te bene scire cetera quae sunt in his, et quantum nostra senectus affecerit, et unde est, et quid sit exiguum, agnosco; sed modo, quod, utinam! modo, inani ferme vi restringit animos: tua sunt ossa, tu carmina nosti.'
Meliboeus: 'Dic, age, quo tandem te rapit fortuna, neque quisquam aut tantum est modo ut teneat animum ad rem quae sit; atqui quotiens horrentia diva tempta est? Egredere, age, sed quoniam rogo, verbum omne est in ore: carmina et vatum scriptis et aram inter vos inter se tormenta: ipse sum.'