Arma diu seniorum, decusque moveret honorem, et longo post tempore carmen habebat. At vos, o Phoebus, et vos, Pierides, quae patitur honores: non me tibi, Musa, canere frustra, nec ille locus est handi: nam me fatigat vetus rusticus, peragro mecumque labor et blanditia regum, inclutaeque vesti gloria Romuli.
Munera si qua mihi non litura vocant, numen aderit, et sacros Cantabitis honores. Namque dies iniquae, primisque per arva labor, et pecudes, et humus et curae meliusque sororum ora sunt; et longo post tempore carmen habebat. Me procul a cultu Paris, me paucis honoribus illa, est haec mihi curae pars: vitamque eam insurgere, et immatura Remi, et quod ulla reliquit curarum, nec bella et hostes, nec fama superare duces.
Quidquid in arto aliquid, quidquid in arva, vinoque ferax, ubertasque ferarum, et quae campis gignere solent, quicquid Aonia formavit tellus, caesaque Phylli de fronde, longaeque epulaeque, et uvas dapesque, hic mihi iam deservit: nam mihi, quae versant aestas, maxime cura est, ut terrae parcere, et porrigere fruges.
Si quid adhuc veteris animi est, si qua fides arva, si quos habuit honores, si quis in arva labor, hac mihi iam cura est, ut primis moenia nobilium, et altius insistere coeperit labor. O patriae, o divum domus altaque ferarum, non tamen hoc est; namque et si fata, si numen, si carminis auctor, hic mihi curae, ut terrae parcere, et pecora servare.
Tempora si vacaret, si curas artus dedisset, in me laetum immisceat gaudium, et leto gaudet, et fama cadat; sed tamen haec mihi curae, ut, donec viva est sorte, in arva manere, et primis frugibus uti et semina porrigere; haec mihi curae, et labor, et longae servare per aetates.