Ἔλεγεν δὲ πρὸς αὐτούς παραβολὰς λέγων· Τίς ἄνθρωπός ἐστιν ἔχων ἑκατὸν πρόβατα, καὶ ἀπολέσσῃ ἐξ αὐτῶν ἓν, οὐχὶ τῆς ἐνενήκοντα καὶ ἐννέα καταλείπει ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ὑπὲρ τοῦ ἀπολωλότος ὑψοῦται;
καὶ ἐὰν τύχῃ εὑρεῖν αὐτό, ἀληθῶς λέγω ὑμῖν ὅτι χαρὰ ἔσται ἐπὶ τῷ αὐτῷ τῷ προβάτῳ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τοῖς ἐνενήκοντα καὶ ἐννέα τὰ μὴ χρῄζοντα μετανοίας.
ἢ τίς γυνὴ ἔχουσα δέκα δηνάρια, καὶ ἀπολέσασα ἓν, οὐκ ἀνάπτει λύχνον καὶ σαπῶνα ἔχουσα καὶ σκουπιζοῦσα τὴν οἰκίαν ἐζήτει καὶ ἑύρει;
καὶ ἐὰν εὑρήκῃ, φωνεῖ τὰς συγγενομένας καὶ τὰς φίλας λέγουσα· Συμψάτωμεν, ὅτι εὗρον τὸ δηνάριόν μου τὸ ἀπολωλός. Οὕτως λέγω ὑμῖν χαρὰ γίνεται ἔμπροσθεν τῶν ἀγγέλων τοῦ θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι.
Εἶπεν δὲ· ἄνθρωπός τις εἶχεν δύο υἱούς, καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρὶ· Πάτερ, δός μοι τὸ μὲῖζον μέρος τῆς οὐσίας. Καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον.
Καὶ μετὰ οὐ πολλὰς ἡμέρας συνάγων ὁ νεώτερος πάντα ἀφίησι· καὶ πορευθεὶς εἰς χώραν μακράν ἐσπάτασεν ἐκεῖ τὸν βίον ζῶν ἀσώτως.
Ὅτε δὲ ἐξέλιπεν ἅπαντα, ἐγένετο λιμὸς μέγας ἐν ἐκείνῃ τῇ χώρα, καὶ ἐπήσεν αὐτὸν καὶ ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.
Καὶ ὑπέθηκε ὑπὸ τοῦ κατοικοῦντος τῆς χώρας αὐτοῦ· καὶ ἀπέστειλεν αὐτὸν εἰς τὰς ἀγροίας αὐτοῦ βοσκῆσαί χοίρους. Καὶ ἐπιθυμοῦντος χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν κράμβων οἳ ἦν οἱ χοῖροι ἐσθιόντες, οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.
Καὶ ἀναφθείς εἶπεν· Πόσοι μισθωτοὶ τοῦ πατρὸς μου περισσεύουσιν ἄρτοι· ἐγὼ δὲ ὧδε λιμοκτονῶ. Ἐγερῶ καὶ πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ λέγω αὐτῷ· Πατέρα, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ πρὸς σέ,
οὐκέτι εἰμὶ ἱκανὸς κληθῆναι υἱός· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθωτῶν σου. Καὶ ἐγερθεὶς ἦλθεν πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. Ἐγὼ δὲ ἤδη ὑποδείκνυται αὐτῷ ἐκ μακρόθεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ, καὶ σπλαγχνισθεὶς ἐμβριμᾷ ἐπʼ αὐτόν, καὶ χαίρει ἐκράξα δρομῷ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
Ὁ δὲ υἱὸς εἶπεν αὐτῷ· Πατήρ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἱκανὸς κληθῆναι υἱός. Ὁ δὲ πατήρ εἶπεν τοῖς δοῦλοις· Φέρον ἄμελλον τὸν ἐσθῆτα τὸν πρώτον, καὶ βάλατε δακτύλιον ἐν τῷ χείρει αὐτοῦ, καὶ ὑπόδημα ἐν τοῖς πόδεσίν αὐτοῦ.
Καὶ φέρτετε τὸν μόσχον τὸν ἐσφαγμένον, καὶ φάγετε καὶ χαίρετε· ὅτι οὗτός μου ὁ υἱός νεκρὸς ἦν καὶ ἐζωοποιήθη· ἦν ἄφαντος καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρξαντο διψάλλειν.
Ὁ δὲ πρεσβύτερος αὐτοῦ ἦν ἐν τῷ ἀγρῷ· καὶ ἐρχόμενος ὑποκρίνατο καὶ ἐμαλώσατο ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἀπεῖπεν· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη σοι δουλεύω καὶ ποτέ μοι ἔδωκας ἄρτον ἵνα χαίρω σὺ καὶ οἱ φίλοι μου;
ἡδέ μὲν οὗτοι ὁ υἱός σου ὁ ἐξήχθημεν ἰδοὺ ἦλθε καὶ τὸν μόσχον τὸν ἐσφαγμένον ἔσφαξας ἵνα χορτασθῇ αὐτός. ὁ δὲ πατήρ εἶπεν αὐτῷ· Τέκνον, σὺ ἀεί μὲν μετʼ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σὰ εἰσίν.
Δέι δε χαρὰν καὶ εὐφροσύνην εἶναι, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτός ἦν νεκρὸς καὶ ἔζησεν, ἦν ἀπολελυμένος καὶ εὑρέθη.