Ἐὰν οὖν σπέρματιντι λόγῳ καὶ ἀγάπῃ συνπαρακαλεῖσθε, μετρηθῆτε τὴν αὐτὴν ἔννοιαν·
μηδὲν κατ᾽ ἐριθείαν μηδὲ κατὰ κενοδοξίαν, ἀλλ᾽ ἐν ταπεινοφροσύνῃ ἡγούμενοι τὰ ἑαυτῶν ὑπὲρ ἑτέρων ἑαυτούς·
μὴ ἑαυτοὺς τὰ ἑαυτῶν σκοπούντες, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑτέρων.
Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,
ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα θεῷ,
ἀλλ᾽ ἐκένωσεν ἑαυτὸν μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος· καὶ σχηματιζόμενος εὑρέθη ὡς ἄνθρωπος·
ἐταπείνώθη ἑαυτὸν γενόμενος ὑπὲρ ὑπακοῆς μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ.
Διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσεν καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ τὸ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα,
ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ οὐρανῶν καὶ τῶν ἐπιγείων καὶ τῶν καταχθονίων,
καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρὸς.
Ἐπομένως τὸ μὲν ἐν ἐμῇ χαρᾷ ὑμῶν τὸ αὐτὸ φρονεῖν· τὸ αὐτὸ μὴ σπλάγχνα ἔχοντες καὶ οἰκτιρμοὺς,
τὸ μὴ κατὰ ἔριδα μηδὲ κατὰ ματαιότητα, ἀλλὰ ἐν ταπεινοφροσύνῃ ἕκαστος τὰ ἑαυτοῦ ἡγεῖσθω.