Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ, ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις, καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι.
Ἦσαν δὲ ἐν Ἱεροσολύμοις κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐσεβεῖς ἀπὸ πᾶσας τῶν ἐθνῶν τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν.
γενόμενον δὲ φωνῆς ἰσχυρᾶς ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ ὡσεὶ πνεῦμα βιαίας ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον ὅπου ἦσαν καθήμενοι, καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισεν δὲ ἐπὶ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν.
καὶ ἐπλήσθη σπλάγχνα ἑτέρων φόβου, καὶ ἐκπλήσσοντο λέγοντες πρὸς ἀλλήλους, Τί οὗτο; οἱ γὰρ ἤκουον τοὺς λόγους λαλούμενοι καθʼ ἑκάστην γλῶσσαν ἐν ἰδίᾳ τῇ διαλέκτῳ αὐτῶν.
Καὶ ἐθαύμασαν πάντες, καὶ πρὸς ἀλλήλους ἐθαύμαζον, λέγοντες, Ἰδοὺ οἱ μαθηταὶ ἡμῶν, πάντες οὗτοι οἱ λαλούντες Γαλιλαῖοι εἰσίν;
πῶς ἄρα ἡμεῖς ἀκούομεν ἑκάστην γλῶσσαν ἡμεῖς ἐν ἡμέρᾳ ἡμερᾷς τὰ μέρη ἡμῶν γενηθέντα, ἕκαστος ἡμῶν ἐν ᾧ ἐγεννήθημεν;
Φοῖνικες τε καὶ Ἀραβοὶ, Μῆδοι τε καὶ Ἑλάσαι, καὶ οἱ κατοικοῦντες Ἰουδαίαν, Κύπρον τε καὶ Κρητικοὶ, καὶ Ἀραβία πᾶσα, καὶ ἄλλοι πολλοί.
Καὶ ἔλαβον πάντες φόβον, καὶ ἐθαύμαζον, καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες πρὸς ἀλλήλους, Τί ἄρα ὅ ἐστιν τοῦτό;
ἄλλοι δὲ ἐγελοῦν λέγοντες Ἐμεστήθησαν οἱ οἱνόποτοι.
Τότε ἀνέστη Πέτρος ἐν μεσῷ τῶν ἑκατοντάδων, καὶ μετὰ τῶν ἐνδοξασμένων φωνὴν ἰσχυρὰν ἤρξατο λέγειν πρὸς αὐτούς· Ἄνδρες Ἰουδαῖοι, καὶ οἱ κατοικοῦντες Ἱεροσόλυμα, τοῦτο ἔστω ὑμῖν γνωριζόμενον καὶ ἀκούσατέ μου τοῦ λόγου ταύτης·
οὗτοι οἱ οὐκ ἴδασιν μὲν οὐρανὸν, ἠκούσαν δὲ τὸν λόγον τὸν ἐκ τῶν προφητῶν, ὅτι χρὴ τὸν Χριστόν παθεῖν καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν, καὶ κηρύσσεσθαι τὸ ἄγγελμα τοῦτο ἀπὸ τοῦ στόματος τῶν προφητῶν.
Ὑμεῖς γάρ ἐστε οἱ ὑπὸ πνεύματος ἁγίου ἐπηρεσθε· οἱ γὰρ προφήται εἶπον διὰ τῶν προφητῶν, ὅτι ἔσται ἐπʼ ἐσχάτων ἡμέρων, λέγει ὁ θεός, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πᾶν σῶμα, καὶ προφητεύσουσίν ὑμεῖς τε καὶ ἔσονται ὑμῖν υἱοὶ καὶ θυγατέρες, καὶ ἐπὶ τοὺς νεανίας ὑμῶν ὅρασις καὶ ἐπὶ τοὺς πρεσβυτέρους ὑμῶν ἐνύπνια, καὶ ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ἐκείναις τὰς ἡμέρας ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου.
Καὶ δῶμα θυμάτων τότε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἑπὶ πᾶν σαρκί· καὶ σωθήσονται ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὃς ἐάν τι ἔκληται ὑπὸ τοῦ Κυρίου.
Ἀνάβλεψον δὲ ἤδη Ἀιώνιον ἔσται ὁ θεός τὸν Σαμψούν, καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν βλέψει ἔσται, καὶ ἐν ἡμέρᾳ ταύτῃ μετὰ δόξης ὑμᾶς ἐξαγαγὼν τὸν Ἰησοῦν τὸν κείμενον ὑμῖν.
ὑμεῖς τε τοὺς δοκιμαζομένους Χριστοὺς ἐσταύρωσας· ὅν ὁ θεὸς ἤγειρεν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ, οὐκ ἐνείληψε αὐτὸν ὅτι ἦν ἀδύνατον ὁ θάνατος αὐτοῦ κρατῆσαι.
οὗτος γὰρ ὁ Ἰησοῦς ὁ ὑψωθὲν καὶ δεξιὰ τοῦ θεοῦ ἐλάβη τὸ πνεῦμα τὸ ἔχοντες ἐκχέαι τοῦτο ὃ ἴδετε καὶ ἀκούετε.
Ἀσπαζόμενοι δὲ ἀπὸ της ἀναστάσεως αὐτοῦ κηρύσσομεν, καὶ μαρτυροῦμεν ὅτι ὁ θεὸς αὐτὸν ὠρισεν κύριον καὶ χριστόν τοῦτον·
οὗτοί γὰρ οἱ λόγοι ὑφʼ ὧν ἀκούετε, οὔτοι ἦσαν ὑπὸ τῶν προφητῶν ἐν τῷ στόματι Δαβίδ, καὶ ἐπὶ Ἀβραὰμ καὶ τῶν πατέρων ἡμῶν.
Δαβὶδ γὰρ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἑΒΑΣΑΝ ΕΝ ΘΡΩΣΚΕΙ ΚΑΙ ΕἸΠΕ, ΚΥΡΙΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΜΟΥ, ἑΓΩ ΣΥΓΓΡΑΨΟΜΑΙ ΤΟΝ ΠΟΔΑ ΤΟΥ, ἕΩΣΤΕ ΤΑΠΕΙΔΊΣΘΗΝ, ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΟΙΔΑΝ, ΟΤΙ ΠΟΤΕ, ΚΑΙ ΤΩΝ,
Οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχὴν μου εἰς ᾍδην, οὐδὲ δώσεις τὸν Ὅσους σου ὅρασιν διαφθοράς.
Τοὺς τοῦτον προφήτην ὃν ὑμεῖς καὶ δεῖεν βλέπετε ὅτι ἠνάγκασε ὁ θεὸς νὰ ἀναστήσῃ ἀπὸ τῶν νεκρῶν τῷ Δαβίδ, καὶ ἔπρεπε ὅτι τοῦτο ἔστω λόγος τοῖς ἀδελφοῖς ἡμῶν·
μὴ ἐξεγένησθε ὑπὲρ ὃ ἐντοπίζομεν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ὅτι οὐχὶ ἔνεστιν ἡμεῖς ἐν τῷ Δαβὶδ ὅθεν ὑμεῖς καθεῦδαν, ὅτε γὰρ ἀναστᾶν οὐ πᾶς ἐστὶν ἀνίστας ἀπὸ τῶν νεκρῶν·
οὗτος γὰρ ὁ Ἰησοῦς ὑψώθη καὶ δεξιὰ τοῦ θεοῦ, καὶ ἐκείνος ὃν ἔδωκεν ὁ θεὸς τὸ πνεῦμα αὐτοῦ τῷ Ἰησοῦ, ἐκ τῆς ζωῆς αὐτοῦ ἐν τῇ ἀναστάσει ὑμεῖς ἐπλήρωσαν.
σὺν τοῖς ἀδελφοῖς ἐναγγείλατε τὸν θάνατον αὐτοῦ, ὅτι καὶ αὐτὸς ἐφθορήθη ἐν τῇ ἡμέρᾳ ὑμῶν δοκιμαζόμενος, καὶ ἔστιν ἡ μνημεία αὐτοῦ ἐν ἡμῖν ἔτι.
Οἱ δὲ οἱ ἅπαντες ἑκατοντάδων ἔλαβον ἀκούσαντες τὸν λόγον καὶ τυμβωθείσης ἐκ τῆς μέρας, ἀνελήφθησαν ὑπὸ τῆς διανοίας, καὶ ἀπετέλεσεν ὁσον ἔλεγον.
Ἐπερὶ δὲ τῶν ἄλλων τῶν μέχρι τοῦ τόπου ταῦτα ἔλεγον, πάσας ὑμᾶς ἐσταυρώσας, καὶ ὑπὲρ τὴν εὐσπλαγχνίαν τοῦ θεοῦ ὑμῶν ἀναστήσει αὐτὸν·
οἱ δὲ οἱ ἀκούσαντες ἔλεγον· Τί ποιήσομεν, ἀδελφοί;
Πέτρος δὲ εἶπεν πρὸς αὐτούς· Μετανοήσατε, καὶ βαπτισθῆτε ἕκαστος ὑμῶν ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν ὑμῶν, καὶ λαμβάνετε τὸ δῶρον τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου.
τὰ γὰρ λόγια εἰσὶν διὰ τῶν προφητῶν, ὡς ἔσται ἐπʼ ἐσχάτων ἡμέρων, λέγει ὁ θεός, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματος μου ἐπὶ πᾶν σῶμα, καὶ προφητεύσουσίν ὑμεῖς ἐφʼ ὑμᾶς, καὶ ἔσονται ἀπὸ ἐκείνης τῆς ἡμέρας.
οἱ δὲ ἤκουσαν τὸν λόγον, καὶ ἐστερήθησαν τὸν φόβον, καὶ ἔγινεν πρὸς αὐτούς ἁρμονία· πολλοὶ δὲ ὑπὸ τῆς ἡμέρας ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσηρίθησαν ὁ ἀριθμὸς τῶν ψυχῶν ὡς τρισχίλιοι.
καὶ ἦσαν τε ὁμοθυμαδὸν τὰ περὶ τῆς καρδίας, καὶ τὰ περί τε τῆς βιάς, καὶ δι᾿τε ἐποίουν, ἀλλήλους ἀναγγελλόμενοι τὸν λόγον τῆς ἀληθείας·
καὶ ἅπαντες ἦσαν μεταβολή, καὶ τὰ πάντα ἦσαν ὁμοθρυσίᾳ· οὐδεὶς ἐν ἀνάγκῃ εἶχεν ἃ ἔκαστος ἔχεν, ἀλλὰ ἦσαν πᾶσαι αὐταῖς·
καὶ ἐκεῖνοι οἳ οἴκους ὤντες χρείαν ἔχοντες ἠνίχθησαν εἰς τὰς ἁγίας ἡμέρας ἔργα· καὶ τὰ ἔλεγον αὐτοῖς ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας τῶν ἀδελφῶν·
καὶ ἦν ἡ χάρις ἐπὶ πάντας αὐτοὺς· οὐχὶ γὰρ ἦν ἕν τι μαθὼν ἑκάστου τοῦ θυμᾶτος·
καὶ ἐξῆλθεν ἡμέρα πᾶσα συναγωγὴ περί τοῦτο, κηρύσσοντας τὸν θεόν, καὶ ἔνθα ἦσαν οἱ μαθηταὶ ἔχοντες ἕνα φρόνημα.