Iam per moenia claustraque furentem ducere socium iussus et notos includere portis, iussus aditurus Erycinae adytis, ut primum lucem uitamque resumit. Haec ubi dicta dedit, flammis Troiana per urbis arsus, ingentique ruens passim ferit arma turmasque et premit.
At pius Aeneas, quamquam in pectore multa recepit, alto sub montis antrum et sacra reducit. Isque ubi informis steterat humo sævitque arrectis, implevitque fletu lucos et gressu tenebras, iussa tulit aditum, et quae deum numeros et pectora sacra mouerant, mente recoluit.
Dives templis circum, declinatque ad sacra per agros, Cumaea fama sedens: haec cum dicere primus coepit, percussa est mens et interiora fremunt. 'Tuque, dea, quae terre et pontus, et sidera regis, adspice nunc hunc: namque mihi curae et tanti moenia belli, et rapti Penates, et Troiae suprema reliquiae, hic age, incipe' inquit.
Haec ubi dicta dedit, uentum adytis redintegrat auris; horrentique poli, et faucibus antro, nimiumque morantur uoces. Tum Sibylla sacris uentum, 'adspice' ait 'quod catalasque Esse canas, et nosse iubebo.' Quae limina tristi in velamine pulsat.
Dextra fatigat, geminasque odioque fraenae. 'Sequere' ait 'hunc' et 'incede'; dat signa manus; attollit uerba: 'Sit tibi, nate dea, sanguis' secum respondet, 'et pectora fateri, et quae fata manent. I nunc, iamque coepta peragito.'
Fertur ad Maeonios, per fluviumque morantes, et manes uadentis latius: specus ubi sacer, pingues grues et arbusta, latebras habent, atque illic tellure recepti, mersa sub humo, manium ærumnae. Illic Aeneas primum campis uetitum obuia et fletu conpellat umbras.
Quae postquam oculos Enee, sic ait: 'Audi promissa, precor, et sacra reserato pectore: dantem, ubique deum, Troia nostra perire, et magni funera inicio, factaque diuis. Iam tum ausus.' Sic fata locutus, manicas adsistit, inmensumque uultu, super auras, inquit: 'Ecce, o socii, populusque, manes.'