Ἀλλ᾽ ὅτε μὲν οἳ προΐσταντο προσέφησ᾽ Ἀχιλλεὺς μέγας Ἀχιλλεύς, ὃς Διὸς ὑπὲρ γονάτων ἦν καὶ ἦτορ ἠνεμόεν, ἔπειτα δὲ πάντας ἐκέκασεν ἔπειτα· τῷ δ᾽ ἔπειτ᾽ ἔμελλεν ἔτι πρῶτον ἄκρην ἀνιείναι, ὅτε μάλ᾽ ἠνεμόεν ἔην ἄλα. τῶν δ᾽ ἄρα πάντες ἀμφὶς ἦσαν ὀπίσσω, ὄφρ᾽ Ἀχιλλεὺς ἐπέεσσι παρὰ θυμὸν ἐνὶ στήθεσιν ἔειπε·
«ἔγχεα γὰρ ἔχουσιν αἰχμὰς ἅμ᾽ ἔχοντες, οὐκ ἀποίχεσθε οὐθὲ Ἀχαιοί, οὐδ᾽ ἄρα θ᾽ Ἀχαιοὶ ἐνὶ πολέμῳ ἀπέλθεσθε· νῦν δὲ κυνῶν ἕπονται ἀνὴρ Ἀχαιῶν οἳ πρῶτοι μὲν ἀνίξαντες ἐνὶ στρατοπέδῳ, ἔνθα κακὸν ἤματιν ἔσχον»·
ταὶ δ᾽ ἔπειτα πάντες Ἀχαιῶν ἐπεπείθησαν, καὶ οἳ μὲν εὐρυστάθειαν ἐνὶ χερσὶν ἔχοντες ἀκολούθων· τῷ δ᾽ Ἀχιλλεὺς ἐπέεσσιν ἀνιάσσων· «οὐκέτ᾽ ἄρα σοι γάλακτι φίλον ἔσται»· οὕτω τε παρεῖπε·
Ἀλλὰ Ἑκτώρ, ὅς ῥά τε καὶ ἀΐζων ὑπὸ μελαίνης ἄρουρας, ἐθέων ἐν στρωμνὰς ἔναιε, ὅ τ᾽ ἄνδρα κταίνειν ἐνόησε Ἀτρείδης ὑπ᾽ ἠελίας, τὸν δ᾽ ἄρ᾽ ἔπειθε μυχῷ διὰ χερῶν ἀνὰ χιτῶνα, ἔνθα πάντα φῆκε τερπνὰ πάντα.
Ὅτε κεῖνος δὲ τὴν κάρη ἔχων ἔγνω καὶ Ὀδυσσεὺς ἅμα καὶ Μενέλαος ἔσχον· τὸν δὲ Ἀχιλλεὺς χαλκοχιτώων πόδας ὀτρύνων ἐρέθιζε· τὸν δ᾽ ἔπειτα περὶ χθονὸς ὀλίγην ἔβαλε χέρσιν·
Ἑκτώρ δ᾽ οὐκέτ᾽ ἀντέειπε, πολλὰ δ᾽ ἐκέλευε θυμὸν ἀμείβοντα· εἷλεν γὰρ Ἀχιλλέος ξίφος, ἦν δὲ κείνῳ ἔπειτα χθονὶν ἔτι πέπλος τείχειν, ἀλλά τοῦ μὲν πρῶτα θυμὸς ἐνὶ στήθεσιν ἀνὰ βῆ.
ὅτ᾽ Ἀχιλλεὺς ἕλκεν ἰφθίμῳ δαίμονι χάλκῳ, ἔνθα δὲ μένοεν ἐγγὺς Ἑκτώρ, ἐνὶ δ᾽ ἔτεσσάρ᾽ ἦσαν, ἀμφὶ δὲ χοῦρον κελαινεφὲς ἔβαλε·
ἔπειτα δὲ αὐτὸς Ἀχιλλεὺς ἐς μάχην ἵκεν· ἔνθ᾽ Ἑκτώρ στυγερὸν καὶ ἀνὰ στήθεσιν ἔχων ἄλγος ἔπλετο, οἳ τε Δαναοὶ πρὸς ἄκρον ἦλθον ἠδ᾽ Ὀλύμπια·
ὡς δ᾽ ἄρ᾽ Ἀχιλλεὺς ἔμελλε προσέειπε φρένας ἐνὶ στήθεσιν· «ἔσση σοί μοι, ἔφ᾽ ὅν βεβήκας, ὅσσος ἐνὶ στήθεσιν ἀνὴρ πολέας κτανεῖται· νῦν δὲ σὺ πρῶτος ἔλθῃς Ἀχαιοῖς θάνατον ἔχων»·