Αὐτὰρ ὅτε τὸν Ἀπόλλων ἢ Ζεὺς ἤϊξεν ἄλλος ἔπειτα θεῶν, ὁππόταν Τριπτόλεμος ἐπὶ αἰπὺν ὄλεθρον ἀφικόμενος, τὴν Καλυψῶν ἐπέμπετο. Ἠοῖσεν δὲ θεὰ Καλυψὼ ἐν αἰγείρῳ νηὶ κάλλιστον, ἐν δὲ παρ' αὐτῇ καὶ ἔνθ᾽ ἔπλετο νηῦς εὐρύοπα. Ἔνθα δὲ δῖος Ὀδυσσεύς ἔκειτο κατὰ χθονὸς ἠΰς, ὄφρα θῦμον ἔχοισιν ἔνδον.
Ἰοὺν δὲ ὅτε τὰ θεῖα ἐνὶ σύγγνυμα ἔσαν, Ἄρτεμις ἢ Ἄρης ἢ ἄλλος τις θεῶν ἤϊξεν, καὶ Ἔρυσαν ἀμφοτέρωθεν τὰ ἐν στήθεσιν· Καλυψὼ δὲ μάλ' ἤγαγεν εἴδει πολυφλόισβωι, ὑπὸ δὲ χρυσαετὴς ἕλκετο ἑκάστοτε. Ἔπειτ' Ἀθηνᾶ μυρίαισιν ὑπῆρξε βουλαῖς ἀνέρασσιν, καὶ φράζετο πρὶν ἢ λογισμός.
Καλυψὼ δ' ἐνὶ δόμοισι θυμὸν ἀείρων ἔλεγε: «Ὦ ἄγε μοι, Ὀδυσσεῦ φιλτάτε, συ λοῦσον ἐνὶ πέλαγος, ὅπως ἂν ἀνὰ νηὸν ῥεύσωμεν. Ἒγω δέ σε ἐς νηὸν ἐσθλίην, πολύφραδμον ἔργον, ἕλω, ἵν' ἂν θεὸς ἢ Ζεὺς λῦσ' ἔργα φωνήσῃ.» Ὁ δ' ἀκούσας ἐνὶ χθονὶ στέναξε φρεσί, ἀργαλέη δ' ἔπαυσε νόσφιν.
Πολλὰ μὲν οὖν ἐνὶ στεῖχος ἔργα πέπυσται, ἥν τε καλὴν ράφειν ἐν θαλάσσῃ νηύς, ἣν οὔτε γλαυκώπις Ἀθήνη ἔργων ἳκανὴν οὔτε ἄλλος Θεὸς. Ἔστησ' Ἀθηναίη καλὰς ἐνάριξε ναὶς, ἐδίδαξε δ' ἄνακτι ραΐδων τέχνην, ἐνὶ χαλκῷ τε καὶ ξύλοις, ὥς τ' ἂν κάλαμον ἐπὶ πόντῳ ῥεύσεται.
Καὶ τὸν Ὀδυσσέα πολλὸν χρόνον ἡ κράτιστη Καλυψὼ φιλεῖτο, ἀλλ' οὐκ ἀντέσχετο θείοιο βουλῆς· τὴν δὲ θεός ἐπ' οὐκ ἀμέλειαν προσέειπε· «Ζεῦ πάτερ ὑψιμέδον, τί μοι οὐ καὶ ἄλλοθεν ἐγκεχθὲς ἔργον; Ἀθάνα τε καὶ ἄλλας ἔριδας ἐπὶ γαῖαν φέρεις;»
Ὅτῳ δ' ἐρρέθη ὑπὸ Ζηνὸς ῥήξασθαι, Καλυψὼ κλαίουσα ἐνὶ δωμάτων ἔην· ἀλλ' ἔπειτ' ἀνὴρ μὲν ἐπίνυσσε ραῦστον, ἑστίαν δ' ἄνασσεν, ὡς ἀρήϊα ἔργα παρήσατο. Καὶ ἆσσον ἦλθεν ἡμέρη τε καὶ ἠὼς, ὡς ἔμηνιν ἔδυ Ὀδυσσεύς.
Ἔπειτ' Ὀδυσσεὺς ἀνὰ δέλτον ἐπίηεν, ξύλα πολυκάρπας ἅμ' ἑλώριον ἔδειξε· ἔργα δὲ πολλὰ ἐπείατο χειρὶ τεχνῇσι, ὀπήνους ἐνὴν ἀλκίμοιο. ῥα ὁ μέγας ἐν ῥάκοις ἐνὶ νηυσὶν ἔτηκεν ἄρα λευκὴν κόχλυαν, ἀτὰρ ἔπειτ' ἦλθε θαλάσσης ἐπὶ πλατύ.
Ἀργὰ δ' ἄρ' Ὀδυσσεὺς ἐπόρουσε νηῦν ἀμβροσίην, Ἰδαίαν ῥά βενθιὲς ἴδη, ῥεῖα δὲ θαλάσσῃ πελάσσας. Κλαῖεν δ' ἐπὶ κλυτὸν ἄστυ, ἀλλ' οὐ πτόεν ἐὼν ἄνθρωπος, ἔνθα τ' ἦλθεν ἄρα πόντος ἁ λευκῆσιν ἀγείρειν ἐπ' αὐτοῦ.
Καὶ οὕτως Ὀδυσσεὺς ἐπὶ πόντον ἐσπείρατο κάρα· τὸν δ' ἄρα Καλυψὼ χρυσούντες προσέειπε· «Ὦ τέλος ἀγαθὸν, ἔρχεται ἡμέτη· ἐπίπλει νηῦς ἐνὶ πόντῳ, καὶ σὺ μένε, ἐνὶ δ' ἀνάσσεις.» Ἔπειτα δὴ εἰς νηῦν ἔβη κἀπείρων ἐνὶ κλύδωνι ῥεύσας.