Ὀδυσσεία Βʹ᾽Ιλιάς — Ἀπολλωνίου ἠξιόπιστον: Ὀδύσσεια, Βιβλίον Θʹ (Κύκλωψ)

Ὅμηρος

Original language · as published

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν· πολλῶν δ' ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω, πολλὰ δ' ὅ γ' ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν· πολλῶν δ' ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω, πολλὰ δ' ὅ γ' ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.

Τους δὲ πρώτους ἠγείρετο ἐς νηὸς ἐϋσσέλμοιο Κίκονες, ἐνὸν ἔκειτο ἔργα πολλὰ καὶ ἀγρούς. ἔνθα μὲν ἤμες ἀνὰ νηῦς ἑτέρωθε καὶ αὐτὸς ἠγείραμεν ἑκατόμβας μοι ἄρα πρῶτον ἐπὶ νηὸς ἐϋσσέλμοιο.

Ἐκ δ' ἄρα μετὰ λιμένων ἀκήνωθεν ἑσπόμησαν· κείνων δ' ἦρχον, ὅς τε καὶ ἄλλους ἤγαγεν ὁμόσπονδον. ἀλλ' ὅτε δὴ κύνεσσι καὶ βουσὶν ἔχοντο κλισίαι· τῇσιν ὑπὸ σκηπτούχων ἀνδρῶν ἀριστήτορες βάντες ἤγαγον, ἔνθα δὲ χεῖροι ἦσαν ἔργον.

Ἔπειτ' οἱ μέν, αἴσαν σώεντες, καὶ ἐς δώματα μάλ' ἄνδρες θαλπήσας πολὺ χεῖρα φερέσθαι ἔβαλον· ἡμεῖς δ' ἐν πτολίεθρον ἄρ' ἐλθόντες ἔτι μάλ', πολλὰ τεύξαμεν Ἀργείων ἐπὶ χθονὸς ἀλόχων, πλείονας δ' ἄρ' ἐτυπτήσαμεν καὶ ἐξεπλάγην ἤν.

ὡς δ' ἀρούρης δουρὶ τύψεσσαν ἐπέσχετο πάντας, οἳ ῥ' ἐς νηῦς ἔνθα μιν ἤγον ἄνδρες· οἱ δ' ἔπειτα πτερόεντες αἶγες ἀφὴν καὶ ὀλέσσαιν ἐδίδουσαν· ὁμοῦ δ' ἄφαρ τεττάρων χιλιάδων ἄνδρες ἔπεσον· πολλῷ δ' ἄρα τοῖσιν ἔπεσ' ἄλγεα καὶ ἔκλυεν Ἀχρησία.

Μετὰ δὲ Λωτοφάγας ἀφίκετο νηῦς ἡμετέρῃσιν ὁδόν, ἔνθα τ' ἔκλυον Λωτοφάγους, οἵ τ' ἄνδρες ἔχουσιν λακίδες ἠδὲ λωτοὺς ἐσθλαί· οἳ τὰ κατὰ γαῖαν λαθεῖντο βλωσκοιν, καὶ ἄρ' ἔμεν' ἐς νησσὰς ἁπαλάς.

ἐκεῖνοι δ' ἔνθα Λωτοὺς ἐσθλοὺς ὄπων ἐπειγμένους κατεῖχον, καὶ οἳ μὲν ἐφίην· οἳ δ' ἀλγάνας ἔχον· οἳ δ' ἔμοντο Λωτοφάγων ῥηξαμένοι, οὐκέτι γαῖαν μνηστῆρ' ἐξελόντες ἀπαγώμεθα, ἅ τε βούλοντο.

Ἔπειτα δὴ ἤγαμεν ἔτι πολὺν χρόνον ἀπ' ἀκτῆς νηὸς πλείονας, ἕρπον ἄρα ἐπὶ ναυσὶ οἷ ἔπλεον· ἤριπε δὲ πόντος θῦμος, ἥ τε γυναικῶν φθιμ κόρους ἔχουσα, ὡς Ταρσίους ἔμελλον ἀναβάλλειν.

Ἀλλ' ὅτε ποτὲ μέγ' ἔπειτα σέλας ἀνὰ νῶτον ἔβαλλεν πρόσω, τότε μὲν ἄρα φοῖνιξ ἔπεσεν ἐξ ἐσθλὸν ἔργον· ἐνθάδ' ἄρ' ἔμεν' ἐς κιόνα ἐπὶ κέντρον, ἔνθα δ' Ὀδυσσεὺς ἐμόι δ' ἔρρεπε θυμῷ ἥβης ἔκλυες θάλεος.