Vides ut alta stet nive candidum Soracte, nec iam sustineant onus silvae laborantes, geluque flumina constiterint acuto?
Dantur et typically musae; non, fateor, alterius dictum mihi advorsum, sed mihi quem nemo, Sappho, potuit maritare doceo; at vos mutatis facite ut aevum.
Nox est perpetua una dormienda; haec ubi? quorsum? quo? ecce subit! fugit irrevocabile tempus; stat sua cuique dies.
Nunc et Campus et areae, nunc et Lyaeus et Apollo Lapis adhuc manet, nec aurae, nec fibulae, nec, crede, insontis odor.
Nunc et cum Lyaeo conviva recumbit, cum stellis, atque, sacer, in carmine caelo, remittit tristia vota, atque favet.
Ardentis accingite manum; vinum, forum, et chorus, et arctos agitabant, nunc vix manent; dum tamen lucida nautis, dumque maris aura movet.
Carpe diem, quam minimum credula postero; desine, nec puer, relata repetis longa dulcia; quae superant, potiuntur insidiis tenus.
Non enim tibi solum, Camaenae, nec longis tacite futura referta tabernis; sed cum tristis obruerit nos ultima, quis erit qui meminerit?