Miser Catulle, desinas ineptire, et quod vides perisse perditum ducas. Cui dono lepidum novum libellum arida modo pumice expolitum? Corneli, tibi: namque tu solebas meas esse aliquid putare nugas. Iam tum, cum ausus es unus Italorum omne aevum tribus explicare cartis doctis, Iuppiter, et laboriosis.
Quare habes, quaeso, quicquid hoc libelli qualecumque; quod, o patrona virgo, plus uno maneat perenne saeclo? Difficile est longum subito deponere amorem: deinde non bene videntem ut pervenerit ad senectam, hunc obstinata abnuerit Voluptas, et ilia non recte sentiat demens modo; quis scit, quid velit, an se non putet aequo animo ferre posse dolorem?
Nobis cum semel occidit brevis lux, nox est perpetua una dormienda. Da mihi basia mille, deinde centum, dein mille altera, dein secunda centum, dein usque altera mille, deinde centum. Dein, cum milia multa fecerimus, conturbabimus illa, ne sciamus, aut ne quis malus invidere possit, cum tantum sciat esse basiorum.
Poem 8 (Miser Catulle) — final excerpt: Nuptiae, inquit, dii, sic sunt ut sunt; sed amores non ita: sic illos relinquas. (Note: this line is not part of Catullus 8 original text and is omitted.)
Cenabis bene, mi Fabulle, apud me paucis, si tibi di favent, die; merum diende magis: nam unguentum dabo, quod meae puellae donarunt Veneres Cupidinesque. Haec si, inpotens, perdis, quoniam te amare me non pudet, recordare, ut adolet.
Cenabis bene, mi Fabulle, apud me paucis, si tibi di favent, die; merum magis: nam unguentum dabo, quod meae puellae donarunt Veneres Cupidinesque. Hunc si oblitus eris, ne putes me libenter cenasse: nam mendacem memorabo;