Θαλῆς ὁ Μιλήσιος ἐτίθετο πάλαι τὸν κόσμον ἐξ ὕδατος γενέσθαι· ἔλεγε γὰρ ὅτι πᾶν ἔμψυχον καὶ τὰ πάντα τῷ ὕδατι χρῆται· διὰ τοῦτο εἶχεν ὑπὲρ τῶν ὀρθῶν τὴν ὑπόληψιν ὡς ἀρχὴν τοῦ παντός τὸ ὕδωρ.
Καὶ τὰ περὶ τῆς γῆς συνεστήρει λογισμὸν ὅτι ἡ γῆ ἐπὶ ὕδατος καθεστῶσα ἔπλεε, καὶ τὰ ζῷα καὶ φυτὰ ἐξ αὐτοῦ ὑπήρχον· οὕτως εἶπεν αἱρετικῶς περὶ τῆς φυσικῆς κατασκευῆς.
Θαλῆς δὲ καὶ τὰ μαντεῖα σπουδαζόμενος ἐν τῇ ἀστρονομίᾳ προὔβλεψε ἔκλειψιν ἡλίου, ὧν οἱ μεταγενέστεροι ἐθαύμασαν, καὶ οὕτως ὡς φασὶν ἔκρινε τὰ νῦν τε καὶ τὰ ἔμπροσθεν γεγονόμενα.
Περὶ τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀρετῆς οὐ πολλὰ ἔγραψε, ἀλλὰ διὰ τῶν παραινέσεων καὶ τῶν νουθεσιῶν πολλοὺς ἐπετίμησεν ὡς σοφῶν ἐρμηνείας.
Λέγεται δὲ καὶ περὶ αὐτοῦ ἱστορία ποτὲ ὅτι, πρὶν καταστὰς πλούσιος, τῶν τῶν ἀγορῶν τὰς ἐλπίδας ἐπὶ τῶν ἀστερικῶν ἐνεπόμει, κεκτήμενος δὲ ταχὺ τὸν πλοῦτον, τοὺς συμπολίτας ἐπὶ τιμὴν ἤγαγεν.
Καὶ εἶναι μὲν αὐτὸν ὡς τὸν πατέρα τῆς ἐλληνικῆς φιλοσοφίας, ἐπειδὴ πρῶτος ἔθετο τὰς ἐρωτήσεις περὶ τῆς ἀρχῆς, ἣν ἐζήτει ἄνευ μύθων καὶ θεῶν.
Ἐν ταῖς ἀπορίαις τῶν μεταγενεστέρων διδασκάλων πολλὰ περὶ αὐτοῦ φασὶν· ἔλεγε γὰρ καὶ ὅτι θεοὺς ὁρᾶν ἐστὶν εἰ μή, ἀλλὰ τὴν φύσιν τῶν πραγμάτων ἐξετάζειν ὑπὲρ μύθων.
Τὸν τρόπον τῆς ζωῆς ἑαυτὸν ἔχων βραχὺν καὶ λιτόν, καὶ πολλὰς ἀπορίας διέθετο πρὸς τὴν φρόνησιν· διὰ τοῦτο οἱ ἐρασταὶ τῆς σοφίας αὐτὸν ἔτι τιμῶσιν.
Περὶ τῶν μαθηματικῶν καὶ τῆς γεωμετρίας ὡμολόγει παρὰ πολλῶν ὅτι σοφοὺς λόγους ἔθετο, καὶ ὡς ἀποφαίνεται πρῶτος ἐν ἐφαρμογαῖς ὡς ἐπιμετρητὴς τοῦ ἀνθρωπίνου βίου.
Καὶ τὰ περὶ τοῦ βίου αὐτοῦ οὐ σαφῆ ἔτι ὑπολείπονται, ἀλλὰ διὰ ἀποσπασμάτων καὶ διηγήσεων μεταγενεστέρων ἀνεμνημονεύθησαν αἱ πράξεις καὶ αἱ διδασκαλίαι αὐτοῦ.
Οὕτως Θαλῆς ὡς παραδεδεγμένος σοφὸς καὶ θεμελιωτὴς τῆς φυσικῆς φιλοσοφίας ἐντυγχάνει, καὶ τὰ ὀνόματά του ἐν τοῖς ἀρχαίοις συγγραφαῖς ἔτι διασώζονται.