Chor: Quid nosâctum est? quidve prudentia recessit? aut quæ, dii, ruit caeca furor? an quod orbis fati diffusus adhuc aut quidquid est fortunae in mundum discrimen venit? nam iam iamque se in quadrigis rapit, iam feritur curru, iam foret illud, iam rupta est cervice columna. quid tremit in terris? quid ad caelum mens rerum trahit? quoniam subita est nocti lux, aversaque dies et, ut a sors incerta, tot impetus fortunae, quae nunc velut fluctu agitata, nunc quasi stativa manet, nunc valescit, nunc deficit, saevit increpans, nunc oboedit; quidve hic ictus est, o boreae, an rerum natura nova? an ruit aliquod quod immutare poterat maiora? audite, audite raptus, audite fragores: horrendae animis immanisque prementes voces. quæruntur domus: quidnam superstites facturi sunt? idem est, qui fortunae motus, sed fracta est sublatusque est vetus et nova in ipsa stetit.
Medea: O me, quam magnam callidiam inimici! quem iubeo consilium? quid uincam? ubi auxilium inveniam? an incedam? an mediis exurgam? an transiliam? cur aequom est? cur autem solum est? cur solitudine vacat? ardens sum et flammae me urunt. quare istae manus mei fletusque meos non intelligunt? quidnam me latet? quid in istis verbis? o me miseram! haec enim voluptas iuvat, aut haec crudelitas? atquidem iam cogito metus meos, iam dolorem in sanguine contineo. ergo adhibebo consilium quod esset utile: o scelus, scelus animum meum victurum habebis? quare tibi disserendum est? pro me latebit mea manus? non est verendum, non est pudendum; sit scelus, modo vim habeat.
Medea: Iuliam trahunt mortales, et ego, quae beata fueram, miserum fatum patior. quem modo amplexa eram, quem modo placido lumine fovueram, nunc hostis est: hic est aliquis, qui me fallit. o gemitus crudelis! o raptus! quid est enim quod non mutet amor? quidve melius? neque enim iam iamque dotes meis mentem debent; illius fides, illius fornix, illius torus, illius lumen; quid mihi superest? nihil. at tamen animus manet et, hanc dolere facio, hoc scelus exigo. plangor edam, ultionem concupisco; ardor est caedere; animus magis concitatur quam pudor tenetur.
Chor: Audite, audite, quidnam in pectore? audite, quid aegrum? an fortunae sunt haec? an humanae? non cessat ira, non manet venia, nam etsi dolor aliquando moderatur, tamen scelus manet et sævit et rapiens maiorem immanitatem. sed iam, quaeso, enarra quidnam cogites: quid in animo, qua voluntas? an nobis erit tam audax, quae plus audet quam pudet? dic, aut sileas; melius est dicere et velut vulnera aperire animo, quia sic remedium invenies.
Medea: Audite, vos hominum voces, audite, et quidquid est divinum, audite: ego Medea sum, qua absens amor adflictus est, quae quondam plena gaudii nunc plena saevi doloris; ipse Iason, quem dilexi, me reliquit, novo coniuge fortunam suam jucundo muneratus. illud verbum, illud malum, non modo adfectum meum mutavit, sed totam familiam meam ad exitium subduxit. o scelus, o perfidia! an hoc est humanum? quam ferre non possum, maiorem must do: ultionem, etsi crudelis, posco.
Medea: Quid istae manus minantur? quid istae non facient? si dicam, non credetur; si taceam, mors sit mihi. audite ergo: non potero vivere, nisi scelere sum impia, nisi hostem perficio. omnes qui in domo illius sunt, etiam infantes, cruorem effundam. quis me retinebit? quis me prohibebit? non laudetur, nec timor, nec pudor; sola voluntas est, et magnitudo animi, et ira. quis enim mihi nomen dabit? quae gloria? quoniam fama mala est, tamen praemium ultionis attente offero.
Chor: O nimia saevitia! o quantas manus! o qui sacra parenti eripiunt! sed nesciunt, quod volunt libenterque illis restat, restat ultio. haec ira, quam modo videram, iam diripitur; iam metuenda formido est. si scelus in metu manet, tamen ex eo oritur magis scelus. sed ecce, quidnam in porte sonat? quid clamoris istius? non est morior persaepe; audite, quid agitur. foras ferunt currus: iam Iason redit; namque is magister erat fugae, is conscia fuit fraudis. iam peribit, si non cito me admiserit.
Medea: Ecce, adspice: hic est ille qui me duxerat; hoc motu quam rapida manus providet. non aliud iam sum quam daemon, non mulier, sed furor. qui me olim defendit, nunc me trahit ad ruinas. quid ego, qui nosti, quem vidi, quem amavi, nunc ipse hostis est? at nunc manus meas ad pugnam parare debeo: non est aliud praesidium. si resistam, gloriae meae nomen manebit; si cedam, opprobrium meum crescit. equidem exsistam et scelus conficiam; quod adferet animi maledictum, id faciendum est.
Chor: In illa pavor, in illa ira, in illa spes sanguinis videtur. sed redeas ad modum: cogita de vitis tuis, non de caede; si brevius definies ultio, brevior dolor. quid enim lucrum est ex sanguine? quid honos? quid aetas? nonne post mortem recensentur scelera? sed si ista spes te ducit, age, age festina, non cunctor; melius est per unam noctem culpa quam per multos dies poena. at vero, quae vivet memoria? quid de te dixent? obliterationem ne speres; sed si scelus perfeceris, erit tibi nomen infame, sed mors tibi pax. cogita igitur bene.