Oedipus. Meum est consultum: sic animo sereno regnabo, et quamvis a vobis irascentibus multum videbor, non tamen ero, qui propter impetum vestrum ignoscam. Quid est quod eadem voce in me clamatis? Quid vultis? Quidmi queritis? Audite; id, quod vobis est laudabile, an mihi convenit tolerare. Quisquis est hic, qui sententiam meam reprobavit, aut ignominiam meam non vidit, aut alio modo judicat quam ego; quapropter lumina vestra invoco, totus in me est oculus; quaeque audetis me conponentes arcana, audite et illa a me. Haec meum est ius quamvis vincat anxietas; ne quanquam me fateri iubeat conscientia, tamen quod est necessarium dicam.
Chorus. Quid tandem? quid agit regia mens? Quo trahemin? Ominum quidquid accidet in terris, necdum audaces ordine nihil abhorrebit. Primum deos invocat, deinde fatum; pauca deorum, plura fatalium. Quae sub dio gesta sunt, ea saepe posita in templo latent. Iam vero natio Thebarum anxia est; quod ausae bello citare arma, nunc in domo claudit metus. Oedipus, quem magis beneficio vicit populus quam virtute, nunc beneficiis suis illi ipsi obnoxius est. Superbi est vindex, miseri fugiunt; solutae ora supplicum sunt frontes.
Oedipus. Nihil est quod non me terreat; in principio mei regni felicitas fuit; iam vero fletus meos senescere video. Nunc opus est ut quidlocumque meum est auxilium teneam; numquam sepe res humilia sunt maximae calamitatum. Quid meum est quod dolendum? nonne quod patria nostra luctatur, queis animis dolor ipse est? Quisquisque autem ad me venit, non ab se petit auxilium sed ex meis iniuriis vindictam. Ego sum qui lacus arasque, qui regna transiero, qui hominem, qui civem, inquit populus? In me omnia nodai. Quid igitur? Quid fieri potest? Dummodo simul mecum sint, fortunam meam et genus et nomina, ne sepe me memorem.
Chorus. Unde haec insania? Oedipus, quae te lacrimis flectunt? Nonne meministi quondam oraculi Babyloniae, quae vates Graecorum artibus utitur, velle nuntiare carnificem patrium partu? Atqui nec manus tuas naked id est, nec oculi tui; sed fortuna in patriam veneni parit. Nunc ergo quaedam res magis ad nos pertinet quam ad te; tu ipse, qui te maximam laudemdarebas, nunc exemplum calamitatis es. Tempera, nate, morbum; intenta feminae, quae invito matre peperit, orbae matris miserae.
Oedipus. Scio meum culpam; non est enim aliud quam quod venturum erat. Quod si fatum est, quis potest eum frangere? Quis hominum potestate penetrare fata? An potest ullus deus mutare quod iam est factum? Fortasse tamen quisque nostrum id agit ut meminerit, ne postea ignominiam ferat. Fortitudo animi, quae regnum fecerat, nunc sequitur modum. Miserum est quod non sciamur; quisquis enim scit se nocuisse, et id quoque portas. Tandem, quid est quod te confundit? si me errasse putatis, non me utendum esse; sed si me meum fatum attinet, nihil potestis.
Chorus. Quo flectis? Quid tibi cordi est? Procul isto discite; quid vobis aut misereor aut timeo? Superbi misera nostra pascuntur. Legitima enim ista manus est scelerum, quae patriam laniavit; etsi visum est ut ignara regna teneret, tamen in tenebris erat scelus. Non nobis tantum; quidquid in luce est, tenebris habet radices; quidquid est foedus, palam est. Nunc ergo, Oedipe, quaerito remota, ut antea, ubi genetrix, quis pater, ne quis hospitis amicum neget.
Oedipus. Audite. Ego olim— quid loquar? Quid me impellit? Non opus est ut res amplificem. Quidquid contra me est, non est quasi aliud; pater meus mortuus est; mater mea est uxor; ego sum ex nil felicior. Qui divinare poterat, fecerat; oracula omnia iam videram; si quid prodesse posset, iam ferrem. Sed nunc ad fidem redeo. Habentes me in vulnere, meum est ut feram; si mihi quidvis accidat, id mihi datum est. Feram, inquit, et pendeam; si forte parens me, si forte genitor meus, mortis meae causa, ignominia mea, hic erit testis.
Chorus. Nunc ergo consilium, Oedipe, est medium inter iram et miseriis. Aut te occultare aut publice exsecrari; tantum horrendum est, ut quisque nostrum quaereat, an magis miseriam patiat an pœnas. Qui regna habent, saepe laborem ferunt, qui peregrina servit, vindicant. Sed infortunium nostrum communis est: quaevis urbs benignitatem a iustitia reliquit. Trahit nos etiam ipsa res, nec est aliud solatium quam ut veritas palam sit, ut poena fiat; nec quicquam est iniquius quam ut culpa dissimuletur. Quid ergo? Quid vos vultis? Quisque vestrum, si recte sentit, veritatem imperat.
Oedipus. Iam obsecro vos, civium meorum, qui me mandastis, ne faciles fallerem; non est, quod me compescat; nihil est, quod me perducat ad fraudem. Quod si quis ego sum, qui crimen portem, ferte mihi; si ignarum, iustitiam peto. Ne quis me plus timeat quam meo fato; ferte testimonia, detegite omnia. Ego paratus sum, etiamsi maxima oppressio adsit, ut feram; si quid etiam poenae fiet, subibo. Nunc autem, quae res quaerenda est, quaerite: non ut me defendam, sed ut vitia nostra noceant. Quid ergo? An numquam bat? Quid vos, qui tot vulneribus taedetis, expectatis?
Chorus. Iam exortum est; parare vos oportet. In ista quaestione non est dubium; aut veniat lux aut remanebit furor. Quare aperire veritatem iubemus; etsi dolor est, tamen honestior est quam fraus. Nolite ergo diu tenebris inniti, ne ipse error tandem vos dēstruat. Fortasse vero, si perveniatis ad causam rei, non solum fletus, sed etiam supplicia cessabunt; at si cunctamini, maior calamitas increscit. Itaque statim requirite, et veritatem in palam efferite; ne quis postea dicat nos timidos fuisse.