ΘΑΛΑΣΣΑ Μῆνιν ἄειδε, ναίουσα Ἀχαιῶν ἔργα, μήποτε νήπιος ὁ θυμὸς ἐνὶ στήθεσιν ἔχοι, ἀλλ᾽ ἔργα ἐν σαφῇ βουλῇ τελεῖται· ἀλλὰ πείσομαι εἰ γὰρ οὐχ ἑταῖροι τῶν Ἀχαιῶν ὑπερβάντες πόλιν ἔαπτον ἤθεσαν, ὀπὶς ἂν ὧδε τοῖσι πέλον ἄμμι;
ΧΟΡΟΣ (Ἀνδρῶν) Ὦ τλήμονες Τρῳάδες, οἳ σάφα ὑπ᾽ Ἀχαιῶν ἔργα φθιμέναν ἔχουσιν, εἴτε μή, οἵδε πενθέων κῆρυξ ἐλθὼν ἀκούσατε. ποῖον γὰρ ἄρα πρᾶγμα θάνατον ἔχει; ἀλλὰ σύμπαντες ἐνὶ τῇ πόλει καὶνὰ πάσχομεν καὶ παιδοὺς ἀποκτείνετε;
ΘΑΛΑΣΣΑ οὐκ ἂν εἴην ἐν ἄλλῃ χώρῃ κἀγὼ τὴν πρὶν ὑπὲρ τῆσδε Τροίας ἐμὰ ἐνθυμήματα λύπην εἰπεῖν· νῦν δὲ πρὸς θάλατταν ὧδε πρᾶξιν ἀνάγκης χρὴ ποιεῖν· πολλὰ γὰρ ὑπ᾽ Ἀχαιῶν τὰ καλὰ πρὸς πόλιν ἐκούσιον ἔπαθον.
ΧΟΡΟΣ Ὦ στέγη πόλιος, ἣν ἔτεκεν εὔανδρος ἑώνυμος πέτρα, σὺ δὲ νῦν ἄχθος ἔχεις καὶ ἔργα θανάτου· οὔπω δ᾽ ἀπὸ λαῶν ἑκάστου ἀνδρῶν πέπαυται ἡ πόλις, ἀλλ᾽ ἔτι πλὴν τῆς ἐχθρᾶς δύναται γοῦν.
ΘΑΛΑΣΣΑ Ὅθεν ἄρα γε πρῶτον ἐπὶ χείλεσιν ἐλθὼν θεῶν ἦλθον, ἵνα δέξωμαι τὰς πενθομένους Τρῳάδας, οἳ νῦν ἐπὶ θρόνους οὐκέτι ἐμπεδίαις κεῖνται, ἀλλ᾽ ἀλυπέως ἐπὶ πᾶσι τοῖς πόνῳ δυσοίωνται.
ΧΟΡΟΣ Ἀλλ᾽ ἴθι, μή σε φίλος ἴσχει τὰ νιν ἀδάμαστον ἄχος· οἵδε γὰρ ἀντιος ἔχουσιν ἐνὶ τῇ χλωρῇ γῇ τῆς Τροίας, ἀλλ᾽ οὔπω πᾶσι κἂν ἀπώλετο ἡ πόλις ἐν χερσί· ταῦτα δὲ πλέον ἡμῖν λέγειν.
ΘΑΛΑΣΣΑ Ὅταν δὴ ἐνθάδε θροεὶ ἕλκωσι καὶνοὶ πόνον, οὔποτ᾽ ἀνθρώπων ἀπὸ ψυχῶν ἀπαλλαγήσεται· οἴμοι, πόσοι γυναικῶν ἐν ταύτῃ στενάχωσιν ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν μέλλουσιν ἄποινα δεῖσθαι!
ΧΟΡΟΣ Ἀλλὰ μὰ Δί᾽, τί γὰρ ἔτι τὰ πρὸς τίν᾽ ἀκούσομεν; οἳ Τρωάδες ἄγωνται ἄθλοις καὶ παιδιῶν ἄτερ οἶκον ἔχουσιν ἄλλοθεν, θάνατον πολὺν φέρουσιν· στένω τις καὶ ἔρως ἔχει τὰς καρδίας.
ΘΑΛΑΣΣΑ οὕτω μὲν οὖν τὰ νῦν ἔργα καὶ φθορὰ μέγα φαίνεται· οὐ γὰρ ἀνδρῶν μόνον ἀλλὰ καὶ γυναικῶν ἡ χάρις ἐπὶ σφαλεῖ αὐτῶν, καὶ τὰ ἔργα πρὸς χεῖρα πάντων ἐδεδήλωται· καὶ τὰ πρίν ἐνδίδω):