Ἀθανάτοις μὲν θεοῖς εὐχόμενος περὶ δὲ σὺν Ἀπὶδαο φίλοις ἡδὺν ἄριστον ἔργον ἔργων, ὦ παῖ, ὃν πόθῳ τῆς ψυχῆς ἤσθεις ὑπὲρ ἀνδρῶν ἄλλων· τοῦτ᾽ ἔπος κτελῶν ἐν Ὀλυμπίῃσι θεσπεσίων ἀοιδῶν τῇδε.
Σειρῆνας ἄρα νεοσσῶν ἀμφὶς ὕμνοις ἀείδονται ἥδεσθαι καὶ χρυσέων ἀνθεμίων ἔργα, ἔνθεν κλυτὸν ὄνομα χαρίεν καλὸν ἔστιν Ἀίδαο·
οὐ γὰρ ἀγὼν μόνον τέρπει ψυχάς, ἀλλὰ κλυτῆρι δόξῃ καὶ ἐνὶ ἔπεσι θεσπεσίοις ἀνδρῶν ἐπαινεῖται δόξα, ἣν ἄρα σὺν ὀΐστροις ἐνθάδε λύσας ἄγωμεν.
Ὦ Σικελίης εὐεργέτα, τὸν Ἀΐδαο ἔχων ἥδιστον νείκεα, ὑπὲρ ἡλίου λαμπρόν, ὃς πολὺν χρόνον ἐνὶ πέτραις ἐκτείνεσθαι νικῶν, ὑφ᾽ ὧν σθένει ὑπερτέρησας.
ἀγαθῷ δὲ τύχῃ χάρμην ἐν Ἀιδῷ δεῦρο καλεῖς, οἷα σὺν ἀγκάλαις κεδνὰς ἄγε ἐν ἀγῶσιν ἔχων ἔργα, ὅτ᾽ ἐπὶ πτόλιν ἑκοῦσαι δοῦναι ὧδ᾽ ἔχουσαί σεῖο.
Ἔστι δ᾽ ὦ φίλε, πάλιν ἀοιδῶν ἔργα τελέσσων, καὶ μὴ ἐλάσσονες ἄμεινον φέροντες, ὅταν κρατερόν τ᾽ ἀνδρών τε πᾶσαι δόξαι ῥεῖν,
νῦν δὲ κύκλῳ λαμπρῶι σὺν ἀγήνορι πατρὶ κοινῷ ἀγλαΐας ἄσφυκτον ὕμνον ἀναδείξας, ὦ Ἥρων, ὃν εἰς Ὀλύμπιαν ἔπαινον ἐνεγκαίρης λεγών.