Μοῦσα, τὸν Ἀγλαΐαν ἔρωτα καὶ Ἄρτεμιν πολυπάρθενον Ὑπποδάμειαν ἡλίθεον ἐπώς, καὶ ἄλλας ἀοιδαῖς ὀρύσσουσαν ἀν’ ἀνθήλιαν ὀρχήστρας·
οἵη περ ἀπουράτων θιάσων ἐν Ἠέλιου ἱερῷ, ἣν ἀείδειν ἐθέλω, καὶ μούνην ἄμμι δείκνυμαι ὡς εἴτε μάρτυς εἴτε ἄμφω;
Ἴδα, ὠκὺ ποδήρης, ἢ Ἄρτεμις ἡ φίλη, ἢ Μούσα, ἢ Σειρῆνες τ᾽ ἐφάνησαν ἁρμόζουσαι ᾧ μέλω;
οὐ γὰρ ἔχω θεοῦ φθόγγον οὐδὲ δεξιότητα μέλεος, ἀλλὰ τίς ὧδε μοι φθεγγεται, ὅπως ἀελίσσας φωνὴν ἐπίσχοι.
ὦ φίλος, σοὶ μέν μοι κεῖνα φθέγξασθαι τοιόσδε ἔδοξε, ἐμοί τε χαρίεν ἔργον ἀκούειν οἷον ἀειδόμενον,
ἵν᾽ ἔλθοις ἄρα τοι κλυτὰ πρὸς ἦπαρ ἀγνωμοσύνας ποίσαι, καὶ ἐν χερσὶν ἔχων τὰ μὲν ἀεὶ εὐχόμενος μοίσαι.
ὥς περ ὅτ᾽ ἔπος ἄνδρα καὶ νηλεὲς χεῖρας ὀρθὸν ἑλίξασθαι, καὶ μανιχὰς λέξεις ἀνὰ στήθεα κλύειν,
οὐδὲν γὰρ ἔτι μοι μαλακώτερον ἢ τ᾽ ἀείδειν ἀνθρώποισιν, ὅττις ἔρωτα καὶ συμφρήν ἀκοὰν ἔσχεν.